หลักเกณฑ์การถอดอักษรไทยเป็นอักษรโรมันแบบถ่ายเสียง

            ในการเรียนภาษาอังกฤษนั้นสิ่งที่เราจำเป็นต้องเรียนรู้อีกอย่างหนึ่งคือ การถอดอักษรภาษาอังกฤษให้เป็นภาษาไทยซึ่งในการถอดอักษรไปจากภาษาหนึ่งไปอีกภาษาหนึ่งนั้นสิ่งที่จำเป็นต้องศึกษาคือ หลักเกณฑ์ของการถอดอดอักษรจากภาษาหนึ่งไปอีกภาษาหนึ่งนั่นเอง ซึ่งในครั้งนี้เราจะศึกษาเกี่ยวกับหลักเกณฑ์การถอดอักษรไทยเป็นอักษรโรมัน

                หลักเกณฑ์การถอดอักษรไทยเป็นอักษรโรมัน เป็นวิธีถ่ายเสียง เพื่อให้อ่านคำภาษาไทยที่เขียนด้วยอักษรโรมันให้ได้เสียงใกล้เคียงที่สุด โดยไม่คำนึงถึงการสะกดการันต์และวรรณยุกต์ ซึ่งในการถอดตัวอักษรนั้น เราจะแยกระหว่างสระและพยัญชนะ ตัวอย่างเช่น พยัญชนะ ก แทนด้วย k  เช่น กา = ka,นก = nok  

พยัญชนะ ง  แทนด้วย ng  เช่น งาม = ngam ,สงฆ์ = song  และสระ เช่น อะ , อัว แทนด้วย a เช่น ปะ = pa วัน = wan  สระ อำ  แทนด้วย am   เช่น รำ = ram   สระ โอะ  แทนด้วย o   เช่น โละ = lo เป็นต้น

                ความหมายของคำ สามารถทีจะแยกประเภทได้ดังนี้ หน่วยคำ หมายถึงหน่วยที่เล็กทีสุดและมีความหมาย อาจมีเพียงความพยางค์เดียวหรือหลายพยางค์ก็ได้ คำ หมายถึง หน่วยคำ 1 หน่วย หรือมากกว่านั้น  คำประสม หมายถึง หน่วยคำตั้งแต่สองหน่วยคำขึ้นไปเมื่อรวมกันแล้ว มีความหมายใหม่หรือมีความหมายเพิ่มขึ้นจากเดิม คำสามานยนาม ได้แก่ คำนามทั่วไป ชื่อภูมิศาสตร์ คือ คำนามทั่วไปที่บอกลักษณธภูมิประเทศตามธรรมชาติ

                คำวิสามานยนาม หมายถึง คำนามที่เป็นชื่อเฉพาะ ได้แก่ ชื่อบุคคล ชื่อสถานที่และองค์กร คำนำหน้านาม หมายถึง คำที่อยู่หน้าสามานยนาม เช่น พระอิสริยยศ ฐานันดรศักดิ์ คำทัพศัพท์ หมายถึง คำภาษาต่างประเทศที่เขียนตัวอักษรไทย อาจเป็นนคำสามานยนาม เช่น คอมพิวเตอร์ เทคโนโลยี เป็นต้น  การถอดตัวเลข ให้ถอดตามหลักการอ่านอักขรวิธีไทย โดยเขียนอักษรโรมันเต็มตามเสียงที่อ่านในภาษาไทย เช่น ห้านาฬิกา = ha nalika , หนึ่งต่ออง nueng to song เป็นต้น

                ซึ่งจะเห็นได้ว่าการอดอักษรโรมันนั้นเราต้องการเทียบเสียงอักษรต่างๆทั้งสระและพยัญชนะเพื่อเทียบนั้นๆให้ใกล้เคียงมากที่สุด และการถอดอักษรโรมันนั้นเราสามารถที่จะถอดอักษรได้ ในลักษณะต่างๆ การถอดเสียงของความหมายของคำ  ตั้งแต่ หน่วยคำ ,คำ , คำประสม, คำสามนยนาม , คำวิสามานยนาม, คำนำหน้านาม, คำทับศัพท์และสุดท้ายคือการถอดตัวเลข วึ่งเราต้องมีความรู้และความเข้าใจในเรื่องการถอดตัวอักษรเราจึงจะสามารถถอดเสียงตัวอักษรให้ใกล้เคียงกับคำนั้นๆมากที่สุดและถูกต้อง

หลักการแปลวรรณกรรม

                ถ้าพูดถึงเรื่องงานแปลแล้วการแปลนั้นประกอบด้วยกันประเภทต่างๆมากมายหลายประเภท ซึ่งมนการแปลนั้นเรามีหลักการต่างๆที่เราจำเป็นต้องศึกษาเรียนรู้และทำความเข้าใจในเรื่องนั้นๆด้วย เช่นในการแปลวรรณกรรมเราก็ต้องศึกษาเรื่องราวหลักการของการแปลวรรณกรรมว่าเราต้องดำเนินการแปลเรื่องราวนั้นๆอย่างไรถึงจะแปลเรื่องราวต่างๆได้อย่างถูกต้อง

                วรรณกรรม หมายถึง หนังสือที่แต่งขึ้นด้วยความคิดสร้างสรรค์ ไม่ว่าจะเป็นร้อยแก้วหรือร้อยกรอง ไม่ว่าจะเป็นผลงานของกวีโบราณหรือกวีคนปัจจุบัน ซึ่งคงจะรวมถึงสิ่งที่เราเรียกว่า วรรณคดี ตามปกติวรรณกรรมเป็นงานเขียนที่จัดไว้ในประเภท บันเทิงคดี  ในการแปลงานแปลที่เลือกมาศึกษาคือการแปล   นวนิยาย เรื่องสั้น นิทาน นิยาย บทละคร การ์ตูน บทภาพยนตร์ บทเพลง เป็นวรรณกรรมประเภทบันเทิงคดี ซึ่งวรรณกรรมเหล่านี้มุ่งหวังให้ผู้อ่านได้รับความบันเทิงสนุกสนาน

                ในการแปลเรื่องต่างๆสิ่งที่สำคัญที่สุดที่ต้องคงไว้คือ ความหมายเดิมไว้ให้ครบถ้วนถูกต้องไม่แปรเปลี่ยนรวมทั้งการรักษารสของความหมายเดิมไว้ด้วยเช่นกัน เช่น รสรัก เศร้าโศก ขมขื่น เบื่อหน่าย เป็นต้น การรักษาความหมายเดิมนั้นเป็นหัวใจที่สำคัญของการแปลงานบันเทิงคดีรวมทั้งงานแปลอื่นๆด้วยไม่ว่าจะเป็นงานแปลประเภทใดหากเราบทแปลมาแปลแล้วเราก็ต้องรักษาความความคงเดิมของต้นฉบับไว้ให้ได้ดีที่สุด

                หลักการแปลนวนิยาย นวนิยายเป็นงานแปลที่เป็นที่นิยมและแพร่หลายมากกว่าหนังสือบันเทิงประเภทอื่นๆซึ่งผู้แปลนั้นมีความสำคัญเท่าๆกับผู้แต่งเพราะการแปลนวนิยายออกมาดีก็จะนำพาชื่อเสียงมาสู่ผู้แปลด้วยเช่นกัน คุณค่าของวรรณกรรมนั้นอู่ที่ศิลปะในการใช้ภาษาของผู้แปลที่สามารถค้นหาถ้อยคำสำนวนสละสลวยไพเราะสอดคล้องได้อย่างดี หลักที่สำคัญในการแปลนวนิยายสามารถทำได้ดังต่อไปนี้

                การแปลชื่อเรื่องของวรรณกรรม ชื่อเรื่องเป็นสิ่งที่สำคัญอันดับแรก เพราะผู้แต่งนั้นพิถีพิถันในการตั้งมากที่สุด เพื่อเป็นการกระตุ้นความสนใจของผู้อ่าน การแปลชื่อเรื่องนั้นเปรียบเสมือนใบหน้าของคนเรา ดังนั้นการแปลชื่อเรื่องจึงต้องมีความละเอียดด้วย หลักการแปลชื่อเรื่องประกอบด้วยกัน 4 แบบ คือ แบบที่ 1 ไม่แปล ใช้วิธีการทับศัพท์ เช่น   แบบที่ 2 แปลตรงตัว ถ้าชื่อต้นฉบับมีคามสมบูรณ์อยู่แล้วก็สามารถที่จะแปลตรงตัวได้เลย เช่น Spirit Rebelious วิญณาณขบถ  , The  killer  ผู้พิฆาต เป็นต้น แบบที่ 3   แปลบางส่วนตัดบางส่วน จะใช้วิธีนี้เมื่อชื่อในต้นฉบับห้วนเกินไปไม่ดึงดูด และความหมายยังไม่เพียงพอ เช่น Gone with the Wind วิมานลอย , The Junggle ชีวิตเปลี่ยน เป็นต้น

                วรรณกรรมประเภทถัดไปคือ การแปลบทสนทนา การแปลบทสนทนานั้นเป็นสิ่งที่ยุ่งยากมากเพราะมีภาษาที่ต่างระดับกัน ซึ่งบางครั้งในหนึ่งบทสนทนานั้นจะมีทั้ง ภาษาราชาศัพท์ ภาษาสุภาพ ภาษาที่เป็นทางการ ภาษากันเอง เป็นต้น  การแปลบทสนทนานั้นเริ่มตั้งแต่ การแปลคำทักทาย เช่น How do you do? คุณสบายดีไหม , Good morning อรุณสวัสดิ์ เป็นต้น คำอำลา เช่น Good bye ลาก่อน ,God bless you ขอให้พระคุ้มครองคุณ เป็นต้น

 คำแสลง บทสนทนาบางบทจะมีคำแสลงแฝงอยู่ด้วยเสมอ คำแสลงคือคำที่ใช้เฉพาะกลุ่ม ใช้ในวงจำกัด แต่มีบางคำก็นิยมใช้กันอย่างแพร่หลาย เช่น die ตาย ,drunk เมา เป็นต้น และสุดท้ายคือ การตัดถ้อยคำให้สั้นลงทั้งภาษาไทยและอังกฤษ ในภาษาพูดมักจะนิยมตัดภาษาพูดให้สั้นลง เช่น Good morning จะตัดคำว่า Good ออก เหลือแต่ morning เป็นต้น ในการแปลบทสนทนานั้นสิ่งที่คัญที่สุดคือการแปลให้เป็นธรรมชาติ สอดคล้อกับสถานะของผู้พูดและโอกาสแต่ละโอกาส

การแปลบทบรรยาย เป็นข้อความที่เขียนเล่าเหตุการณ์ต่างๆสิ่งที่ยุ่งยากสำหรับการแปลบทบรรยาย คือ มีภาษาสองประเภทที่พบเจอคือ ภาษาในสังคม กับภาษาวรรณคดี ภาษาสังคม เป็นภาษาที่มนุษย์ใช้ในสังคมแต่ละวันซึ่งภาษาในสังคมนั้นบางครั้งก็มีความคล้าหรืออาจจะแตกต่างกัน ขึ้นอยู่กีบต่ละสภาพสังคมต่างๆ ภาษาถิ่น เป็นสิ่งที่ต้องระวังมากในการแปล ความแตกต่างของภาษาถิ่นได้แก่ การใช้คำ ความหมายของคำ และการเรียงคำ

ภาษาวรรณคดี คือ ภาษาที่ใช้เขียนในวรรณกรรมประเภทต่างๆ เป็นที่ถูกต้องสมบูรณ์ทางไวยากรณ์ และความหมาย มีความไพเราะ ภาษาประเภทนี้ไม่นิยมมาใช้พูดในปัจจุบัน ภาษาระดับนี้คำนึงถึง ลีลาการเขียน ที่เป็นลักษณะเฉพาะของผู้เขียน ตัวอย่างการแปลลีลา ภาษาวรรณกรรม One should know (the sincerity of) a friend in calamities, a warrior in battle, an honest man when in debt, a wife when fortune declines and relatives in difficulties. แปลได้เป็น ในเมื่อวิบัติจะเห็นใจมิตร, ในสมัยศึกประชิดจะเห็นใจทหาร, ในเวลาให้กู้ทรัพยสารจะเห็นใจผู้ซื่อสะอาด, ในยามสมบัติวินาศจะเห็นใจภริยา, ในคราวอนาถาจะเห็นใจญาติ (หิโตปเทศ)  เป็นต้น

ในการแปลวรรณกรรมมีขั้นตอนการแปล ดังนี้ อ่านเรื่องราวให้เข้าใจตลอด และสามารถจับใจความสำคัญของเรื่องได้ ถัดไปคือ วิเคราะห์ถ้อยคำสำนวน ค้นหาคำศัพท์ที่ไม่เคยรู้จัก และทำความเข้าใจเกี่ยวกับวัฒนธรรมของการเขียน สิ่งสุดท้ายคือ ลงมือแปลเป็นภาษาไทยด้วยถ้อยคำสำนวนที่เรียบง่าย อ่านเข้าใจง่าย และชัดเจน โดยเฉพาะการใช้ภาษาไทยที่เป็นธรรมชาติ

หลักการแปลบทละคร บทละครคือ วรรณกรรมการแสดง ถ้าไม่มีดนตรีเรียกว่า บทละครพูด ถ้ามีดนตรีก็จะเรียกว่า ละครร้อง ละครรำ เป็นต้น บทละครที่กล่าวถึงในการแปลนั้น จะหมายถึงละครโศก ละครชวนขัน ละครโอเปร่าหรืออุปรากร และบทละครที่แสดงบนเวทีการแปลบทละครนั้นปฏิบัติเหมือนการแปลนวนิยาย เรื่องสั้น คือ เริ่มด้วยการอ่านทำความเข้าใจเรื่องหาความหมายและคำแปลแล้วจึงเขียนบทแปลด้วยภาษาที่เหมาะสม

หลักการแปลภาพยนตร์ ภาพยนตร์ที่จะนำมาแปลนั้นถ่ายถอดเป็นบทเขียนก่อน จุดประสงค์ของภาพยนตร์แปล คือ นำบทแปลไปพากย์ หรืออัดเสียงในฟิล์ม ผู้ฟังจะได้ยินเสียงพูดที่เป็นภาษาไทย ถัดไปคือ นำบทแปลไปเขียนในคำบรรยายฟิล์มดั้งเดิม ผู้ฟังจะได้ยินเสียงเดิมของนักแปล และเห็นคำแปลพร้อมกันบทแปลภาพยนตร์เป็นข้อเขียนมีจุดประสงค์นำไปแสดงบทภาพยนตร์มีจุดประสงค์ที่จะนำไปแสดงผู้แปลจะต้องตระหนักในลักษณะเฉพาะของบทแปลภาพยนตร์เพื่อป้องกันไม่ให้มีความผิดพลาดเข้าใจผิดในการแปล

หลักการแปลนิทาน นิยาย วิธีการแปลนั้นดำเนินตามขั้นตอนเดียวกับการแปลวรรณกรรมประเภทอื่นๆ คือ การอ่านต้นฉบับนิทาน ครั้งแรกอ่านเร็วเพื่อทำความเข้าใจเนื้อเรื่องของนิทาน อ่านครั้งต่อไปช้าๆ ค้นหาความหมายและแปล ถัดไปคือ การเขียนบทแปลในการแปลนั้นจะใช้ภาษาระดับกลางในการแปล การแปลเรื่องเล่า วิธีการแปลนั้นดำเนินตามขั้นตอนเดียวกับการแปลวรรณกรรมประเภทอื่นๆ คือ การอ่านต้นฉบับของเรื่อง หลายๆครั้ง และสามารถตอบคำถามได้ว่า ใคร ทำอะไร ถัดไปเป็นการเขียนบทแปล ในการแปลนั้นใช้ภาษาระดับกลาง มีความกำกวม

หลักการแปลการ์ตูน คือ การใช้คำแปลที่สั้นชัดเจนเข้าใจง่ายหรือสื่อความหมายได้สามารถจำกัดจำนวนคำให้อยู่ในกรอบคำพูดได้ ภาษาในบทสนทนาของการ์ตูนมีหลายระดับขึ้นอยู่กับตัวละครที่สร้างขึ้น การแปลนั้นผู้แปลควรระมัดระวังการใช้ภาษาในการแปลให้สอดคล้องกัน วิธีการแปลนั้น ดำเนินได้ตามขั้นตอนการแปลเรื่องสั้นนวนิยาและเรื่องสั้นอื่นๆ

หลักการแปลกวีนิพนธ์ ลักษณะของการแปลกวีนิพนธ์ แปลเป็นร้อยกรอง ผู้แปลส่วนใหญ่เมื่อแปลเนื้อหาสาระแล้วยังรักษาวิธีการนำเสนอที่ใกล้เคียงที่สุดกับต้นฉบับของตนโดยยังคงยึดหลักฉันทลักษณ์ไว้คงเมตามต้นฉบับแปล แปลเป็นร้อยแก้วที่ประณีต การแปลกวีนิพนธ์เป็นร้อยแก้วมีจุดประสงค์เพื่อการสื่อสารความคิดวัฒนธรรมอื่นๆ ปัญหาที่พบในการแปลวิทยานิพนธ์คือ ความเข้าใจ  และการเลือกใช้ถ้อยคำสำนวนที่ถูกต้องและเหมาะสม

จะเห็นได้ว่าหลักการแปลวรรณกรรมประเภทต่างๆนั้นจะมีขั้นตอนการแปลที่คล้ายกัน คือ จะต้องอ่านทำความเข้าใจเรื่องนั้นๆอย่างละเอียดและเลือกหาความหมายและคำศัพท์เพื่อที่จะทำความเข้าใจกับเรื่องราวนั้นๆถัดไปคือการเขียนบทแปลซึ่งบทแปลที่นำมาเขียนต้องแปลให้อ่านง่ายและเข้าใจง่าย ใช้ระดับภาษาที่เหมาะสมกับภาษาต้นฉบับเพื่อเรื่องที่แปลนั้นจะได้สอดคล้องและไม่ผิดเพี่ยนไปจากต้นฉบับ

ภาษาไทยที่เป็นธรรมชาติ

ในการแปลงานแปลที่ดีนั้นผู้แปลจะต้องแปลให้เป็นภาษาที่เป็นธรรมชาติที่สุดและความหมายในการแปลนั้นจะต้องไม่ผิดเพี้ยนไปจากต้นฉบับแปล การแปลงานแปลให้เป็นภาษาไทยที่เป็นธรรมชาตินั้นผู้แปลจะต้องแปลให้ผู้อ่านที่เป็นคนไทยอ่านซึ่งสามารถเข้าใจงานแปลนั้นได้โดยไม่มีข้อข้องใจใดๆ ในการแปลงานแปลนั้น มีองค์ประกอบต่างที่เกี่ยวข้องกับการแปลภาษาไทยที่เป็นธรรมชาติ ได้แก่ คำ ความหมาย การสร้างคำ และสำนวนโวหาร ซึ่งสามารถอธิบายได้ดังนี้

คำและความหมาย คำบางคำมีความหมายแตกต่างกันอกไปมีทั้งความหมายตรงและความหมายแฝงหรือความหมายเปรียบเทียบ ซึ่งคำบางคำมีความหมายแตกต่างกันไปตามยุคต่างๆบางครั้งความหมายนั้นก็ตรงกันข้ามหรือบางครั้งก็มีความหมายไปในทางที่ดีและไม่ดี ในการพูดหรือการเขียนความหมายที่แสดงอารมณ์ อาจจะนำคำที่มีความหมายในทางลบมาทำให้เกิดความหมายในทางบวกได้ เช่น ใจดีเป็นบ้า คือใจดีมาก สวยอย่างร้าย คือ สวยมาก เก่งบรรลัย คือ เก่งมาก

การสร้างคำกริยา การเสริมท้ายคำด้วยคำกริยา เป็นการทำให้ความหมายของคำนั้นชัดเจนมากยิ่งขึ้น การเสริมท้ายคำกริยานั้นจะไม่ทำให้ความหมายเดิมเปลี่ยนไป  การเข้าคู่คำ คือการนำคำหลายคำมาเข้าคู่กันเพื่อให้ได้คำใหม่โดยอาจจะมีความหมายใหม่หรืออาจจะคงความหมายเดิม คู่คำพ้องความหมาย จะเป็นคำภาษาเดียวกัน หรือคำต่างประเทศก็ได้ แต่ความหมายจะยังคงเดิม เช่น ทรัพย์สิน เสื่อสาด สุขสบาย การงาน เป็นต้น คู่คำที่มีวามหมายตรงกันข้าม ส่วนใหญ่จะเกิดความหมายใหม่ เช่น คนมีคนจน ผู้หญิงผู้ชาย งานหนักงานเบา ข้อเท็จจริง เป็นต้น คู่คำที่มีความหมายต่างกัน เช่น ลูกเมีย ข้าวปลา เรือไอ ต้องใจ เป็นต้น

สำนวนโวหาร ในการแปลขั้นสูงนั้นผู้แปลจะต้องรู้จักการเขียนสำนวนโวหาร และการใช้โวหารแบบต่างๆเพราะถ้าไม่เข้าใจเมื่อนำมาเขียนก้อจะทำให้ความหมายนั้นไม่ชัดเจนตามไปด้วย ในการเขียนวรรณกรรมผู้เขียนมักจะใช้โวหารแปลกๆซับซ้อน เพื่อให้เกิดความบันเทิง สำนวนที่มีคำซ้ำ หมายถึง คำเดียวกันซ้ำกันได้ และคำที่มีความหมายเหมือนกัน การใช้คำซ้ำจะประกอบทั้งข้อดีและข้อเสีย ต้องระมัดระวังในการใช้คำซ้ำ ข้อดีของการใช้คำซ้ำคือ เพื่อความไพเราะ เพื่อให้มีความหมายอ่อนลง เพื่อให้ได้คำใหม่ๆ เพื่อแสดงว่ามีจำนวนมาก ปริมาก หรือเป็นพหูพจน์

โวหารภาพพจน์ เป็นโวหารที่ทำความเข้าใจยากเพราะบางครั้งผู้อ่านไม่สามารถที่จะจินตนาการได้ว่าสิ่งที่ผู้เขียนบรรยายนั้นหมายถึงอะไร โวหารอุปมา คือการสร้างภาพพจน์ด้วยการเปรียบเทียบโดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อจะชี้แจงอธิบาย หรือเสริมให้งดงามขึ้น โวหารชนิดนี้จะใช้คำเชื่อม เหมือนกับ ราวกับ ประดุจ ประหนึ่งและอื่นๆ

โวหารอุปลักษณ์ เป็นการเปรียบเทียบความหมายโดยนำความเหมือนกับความไม่เหมือนมากล่าว การเปรียบเทียบประเภทนี้แสดงให้เห็นถึงความเก่งของกวีเพราะจะเป็นการเลี่ยงใช้คำพื้นๆ ไปสู่คำที่ตื่นเต้นยิ่งกว่า เช่น วัยไฟ  คือ วัยรุ่น วินัยเหล็ก คือ วินัยที่ต้องปฏิบัติอย่างเข้มแข็ง โวหารเย้ยหยัน คือการใช้ถ้อยคำด้วยอารมณ์ขัน เพื่อยั่วล้อ เย้ยหยันเหน็บแนมหรือชี้ให้เห็นข้อบกพร่องและความไม่ฉลาดของสิ่งที่กล่าวถึง โวหารชนิดนี้ผู้แต่งจะแกล้งเป็นคนโง่ ดังนั้นความหมายที่แท้จริงคือเป็นคนฉลาดนั่นเอง เช่น ความชั่วของเธอน้ำทั้งมหาสมุทรก็ล้างไม่หมด ตัวเป็นไทยแต่ใจเป็นทาส เป็นต้น

โวหารขัดแย้ง คือการใช้คำที่มีความหมายตรงกันข้ามมาเรียงต่อกันโดยรักษาสมดุลไว้ เช่น รักษาจำนวนคำทั้งสองฝั่งให้เท่ากันไว้ เช่นคำว่า คนสูงตำหนิตัวเอง คนต่ำตำหนิผู้อื่น การศึกษานั้นคนเลวมองดู คนโง่ลงมือทำ คนฉลาดนำมาใช้ โวหารขัดแย้งเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า paradox เป็นการกล่าวขัดแย้งกับความจริงหรือความเชื่อและความคิดเห็นของบุคคลทั่วไป

โวหารที่ใช้ส่วนหนึ่งแทนทั้งหมด (Metonymy)  การนำเอาคุณสมบัติเด่นๆของสิ่งใดสิ่งหนึ่งมาใช้แทนทีจะเอ่ยถึงสิ่งนั้นโดยตรง เช่น ปากกาคมกว่าดาบ บางครั้งการนำเอาคุณสมบัติมาใช้ก็ได้รับความนิยมจนกลายเป็นสัญลักษณ์ไป โวหารบุคลาธิษฐาน (Personification) คือการนำสิ่งที่ไม่มีชีวิต รวมทั้งความคิด การกระทำ และนามธรรมอื่นๆมากล่าวเหมือนเป็นบุคคล การใช้บุคคลาธิษฐานนี้นับเป็น Metaphor นิยมใช้มากที่สุดในบทร้อยกรอง วานเมฆว่าย ฟ้าไปเฝ้าน้อง จันทร์เอ่ยจันทร์เจ้า ขอข้าวขอแกง ขอแหวนทองแดงผูกมือน้องข้า เป็นต้น

โวหารที่กล่าวเกินจริง โวหารชนิดนี้มีจุดประสงค์ที่จะเน้นให้ความสำคัญ ชี้ให้ชัดเจนและเด่น และใช้เพื่อแสดงอารมณ์ที่รุนรุน ไม่ได้ต้องการอธิบายข้อเท็จจริง เช่น คิดถึงใจจะขาด หิวน้ำจนคอเป็นผง คอยนานตั้งปี ลักษณะที่ดีของโวหาร ถูกหลักภาษา ไม่กำกวม มีชีวิตชีวา สมเหตุสมผล และคมคายเฉียบแหลม

จะเห็นได้ว่าถ้าหากเราจะเป็นผู้แปลที่ดีได้นั้นเราต้องแปลภาษาไทยให้ออกมาเป็นภาษาที่เป็นธรรมชาติที่สุดโดยการอาศัยองค์ประกอบดังที่ได้กล่าวมาเบื้องต้น ซึ่งนอกจากนั้นแล้วการที่จะแปลภาษาให้ได้สวยงาม ราต้องอาศัยการศึกษาหารประเภทต่างๆเพื่อมาช่วยให้งานแปลของเรานั้นออกมามีคุณภาพและดึงดูดความสนใจของผู้อ่านงานแปลของเราได้มากยิ่งขึ้นด้วย

โครงสร้างพื้นฐานของประโยค

ประโยคในภาษาอังกฤษเราสามารถที่จะแยกออกเป็นโครงสร้างประโยคพื้นฐานได้มากมาย   ประโยคพื้นฐานสามารถเรียกได้ว่า basic  sentence  หรือ  bare  sentence  (ประโยคเปลือย)  หรือ kernel  sentence  (ประโยคแก่น)  ประโยคโครงสร้างประโยคพื้นฐานจะใช้คำน้อย แต่รูปแบบประโยคถูกต้อง ตามหลักภาษา  แต่รูปแบบประโยคไม่สละสลวย  มีผู้คิดค้นโครงสร้างพื้นฐานของประโยคไว้หลายท่าน ซึ่งแต่ละท่านได้แยกโครงสร้างประโยคออกเป็นแบบต่างๆ แต่เราจะเรียนเฉพาะ โครงสร้างประโยคพื้นฐานของฮอร์นบี ซึ่งมีด้วยกัน 25 แบบดังนี้

แบบที่   1  Vb  +  Direct Object  แบบที่  2  Vb  +  (not) + to + infinitive. etc.  แบบที่  3  Vb  +  Noun or pronoun  +  (not) + to + infinitive  แบบที่   4  Vb  +  Noun or pronoun  +  (to be)  +  complement  แบบที่   5  Vb  +  Noun or pronoun  +  Infinitive. etc.  แบบที่   6  Vb  +  Noun or pronoun  +  Present  Participle  แบบที่   7 Vb  + Object +  Adjective  แบบที่   8 Vb  + Object +  Noun  แบบที่   9 Vb  + Object +  Past  Participle  แบบที่   10 Vb  + Object +  Adverb, Adverb Phrase, etc.  แบบที่   11 Vb  + (that) + clause  แบบที่   12 Vb  + Noun or pronoun + (that) + clause  แบบที่   13 Vb  + Conjunctive + to + infinitive. etc.

แบบที่   14 Vb  + Noun or pronoun + Conjunctive + to + infinitive. etc.  แบบที่   15 Vb  + Conjunctive + Clause  แบบที่   16 Vb  + Noun or pronoun + Conjunctive  +  Clause  แบบที่   17 Vb  + Gerund, etc.  แบบที่   18 Vb  + Direct Object  +  Prep.  +  Prepositional Object  แบบที่   19 Vb  + Indirect  Object +  Direct Object  แบบที่   20 Vb  + (for) + Complement  แบบที่   21 Vb  + verb  แบบที่   22 Vb  + Predicative  แบบที่   23 Vb  + Adverbial  Adjunct  แบบที่   24 Vb  + Prep.  +  Prepositional  Object แบบที่   25 Vb  + to + Infinitive

ดังจะเห็นได้ว่ารูปแบบโครงสร้างดังที่ยกข้างต้นนั้นแต่ละรูปแบบมีความแตกต่างกันซึ่งขึ้นอยู่กับผู้ใช้ว่าจะใช้โครงสร้างรูปแบบไหนที่จะเหมาะสมกับประโยคที่แต่งขึ้น เพื่อให้เกิดความสวยงามและความถูกต้องตามโครงสร้างประโยคที่ของฮอร์นบี

การแปลบันเทิงคดี

                ถ้าพูดถึงเรื่องการแปล ในการแปลนั้นมีเรื่องราวต่างๆให้เราแปลได้มากมายและมีงานแปลประเภทต่างๆที่ราต้องศึกษาเพื่อที่จะนำมาใช้กับงานแปลของเราเพื่อให้งานแปลของเรามีความไพเราะ และเนื้อความที่เราแปลนั้นไม่ผิดเพี้ยนไปจากต้นฉบับที่เราแปลซึ่งประเภทของการแปลนั้นมีหลากหลายประเภทแต่วันนี้ราจะมาศึกษาการแปลบันเทิงคดี

                บันเทิงคดี คือ งานแปลทุกประเภทที่ไม่อยู่ในประเภทของงานวิชาการและสารคดี รวมทั้งร้อยแก้วและร้อยกรอง ในการแปลบันเทิงคดีนั้นมีประกอบด้วยองค์ประกอบของงานเขียนแบบบันเทิงคดี ดังนี้ การแปลบันเทิงคดีทั้งในด้านของเนื้อหานั้นจะนำเสนอเนื้อหาที่มีความเป็นจริงบ้าง หรืออาจจะสอดแทรกทัศนะความรู้สึกหรือประสบการณ์ของผู้เขียนลงไปด้วย นั้นคือการเขียนบันเทิงคดีมีจุดประสงค์หลักคือ การสร้างความบันเทิงให้แก่ผู้อ่านดังนั้นบันเทิงคดีอาจจะเป็นการถ่ายทอดจินตนาการของผู้เขียนล้วนๆ

                องค์ประด้านภาษาของการแปลบันเทิงคดี แบ่งออกเป็น 3 กลุ่ม ได้แก่ การใช้สรรพนาและคำเรียกบุคคล การใช้คำที่มีความหมายแฝง และภาษาเฉพาะวรรณกรรม แต่ในบทนี้ เราจะศึกษาเกี่ยวกับ ภาษาที่มีความหมายแฝง คำศัพท์ในภาษาใดๆก็ตามคำศัพท์ที่มีความหมายตรงตัวหรือความหมายตามตัวอักษรและความหมายแฝงของคำศัพท์คำเดียวกัน ในการแปลนั้นผู้แปลจะต้องมีไหวพริบในการเลือกใช้คำเพราะต้องสังเกตว่าในคำหนึ่งคำนั้นมีความหมายแฝงหรือไม่ เพื่อป้องกันความผิดพลาดของงานแปล และนอกจากกระบวนงานแปลทุกประเภทแล้วสิ่งที่ผู้แปลไม่ควรปฏิบัติคือ การใช้พจนานุกรมสองภาษา เพียงอย่างเดียวแต่ควรใช้พจนานุกรมภาษาเดียว

                ภาษาเฉพาะวรรณกรรมหรือโวหารภาพพจน์ บันเทิงคดีมักจะใช้โวหารในรูปแบบต่างๆเพื่อที่จะมาแปลเรื่องราวๆนั้นให้ได้รูปแบบประโยคที่ไพเราะและสวยงามมากยิ่งขึ้น ภาษาในกลุ่มนี้จะมีลักษณะเด่นนั่นก็คือ การสะท้อนวัฒนธรรมด้านต่างๆลงไปในภาษา อีกประการหนึ่งนั่นคือ ภาษากลุ่มนี้โยงใยทุกแง่ทุกมุมของวัฒนธรรมอารยธรรม ของมนุษย์ถ่ายทอดออกมาในรูปแบบของภาษาโวหารภาพพจน์ อาจปรากฏในการเขียนปกติหรือการเขียนเฉพาะอย่าง

                รูปแบบของโวหารอุปมาอุปไมย โวหารอุปมาอุปไมยคือ การสร้างภาพพจน์โดยการเปรียบเทียบโดยการเปรียบเทียบแบบชีแจง อธิบายหรือเน้นถึงสิ่งที่กล่าวถึงให้เห็นภาพชัดเจนมากขึ้น โวหารอุปมาอุปไมยทั้งในภาษาไทยและอังกฤษ มักจะมีคำที่ใช้เป็นลักษณะเฉพาะของภาษาอยู่ชัดเจน เช่น เปรียบเหมือน, เหมือนกับ(ว่า) ภาษาอังกฤษคือ Be like ,as…as เป็นต้น

โวหารอุปมาอุปไมยทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษมักจะเปรียบเทียบสองประเภทคือ การเปรียบเทียบคำนามกับคำนาม และคำกริยากับคำกริยา ในการแปลนั้นผู้แปลจะต้องเคร่งครัดในเรื่องของไวยากรณ์เพราะการแปลอุปมาอุปไมยนั้นเป็นเพียงการเปรียบเทียบเพื่อให้เห็นภาพชัดเจนยิ่งขึ้นแต่โครงสร้างทางภาษาและหลักไวยากรณ์ไม่เปลี่ยนแปลง

รูปแบบของโวหารอุปลักษณ์ (metaphor) คือการเปรียบเทียบความหมายของสิ่งสองสิ่งนำความเหมือนกับความไม่เหมือนมาเปรียบเทียบกัน เช่น เงินตรากับพระเจ้า ชีวิตยามหนุ่มนั้นเป็นเพียงธรณีประตูเป็นต้น ไม่ว่าภาษาใดๆในโลกนี้ก็ล้วนแต่มีภาษาที่เป็นสำนวนอุปลักษณ์ทั้งสิ้น แต่จะเป็นภาษาเฉพาะของภาษานั้นๆ

                การแปลโวหารอุปมาอุปไมยและโวหารอุปลักษณ์  ผู้แปลจะต้องคำนึงความจริงบางประการที่เกี่ยวข้องกับทางภาษา ประการแรกคือภาษาใดๆเป็นเครื่องสื่อสารถ่ายทอดความหมายและวัฒนธรรมของชาตินั้น ประการที่สองคือ องค์ประกอบทางวัฒนธรรมของชาติ 2 ภาษา มักจะมีความแตกต่างกันมากบ้างน้อยบ้าง ในการแปลโวหารนั้นผู้แปลต้องปรับโวหารต่างๆให้เมาะสมกับวัฒนธรรมของเจ้าของภาษาโดยมีหลักปฏิบัติดังนี้

1. เมื่อรูปแบบของภาษาสอดคล้องกันและมีความหมายเหมือนกันทั้ง 2 ภาษา ผู้แปลจะต้องแปลโวหารอุปมาอุปไมยนั้นตามตัวอักษรเท่านั้น เช่น ออกดอกออกผล = bear fruit   2. เมื่อโวหารอุปมาอุปไมยและอุปลักษณ์นั้นไม่มีความสำคัญต่อเนื้อหาของงานเขียนผู้แปลอาจตัดทิ้งได้โดยไม่ต้องแปล 3. เมื่องานเขียนนั้นเป็น authoritative text เช่นกวีนิพนธ์เอกของโลกผู้แปลโวหารนั้นควรแปลตามตัวอักษรโดยใส่หมายเหตุเพื่อชี้แจงข้อผิดพลาดที่อาจเกิดขึ้นได้ และข้อสุดท้าย 4 . สืบค้นในงานเขียนอุปมาอุปไมยและอุปลักษณ์ในงานเขียนชนิดต่างๆในภาษาแปล ผู้เขียนอาจใช้โวหารอุปมาอุปไมยและอุปลักษณ์ 2 ชนิด คือ สำนวนโวหารที่นักเขียนคิดขึ้นเองและอุปมาอุปไมยที่อยู่ในภาษาตั้งแต่โบราณมา 

ซึ่งจะเห็นได้ว่าในการแปลบันเทิงคดีนั้นผู้แปลจะต้องมีความรู้ความเข้าใจในการแปลในเรื่องเกี่ยวกับโวหารต่างๆอย่างมาก เพราะในการแปลงานบันเทิงคดีนั้นสิ่งที่ผู้แปลต้องใช้ คือ โวหารประเภทต่างๆเพื่อมาขยายและช่วยให้ผู้อ่านเกิดภาพจินตนาการมากขึ้นและที่สำคำการนำโวหารประเภทต่างๆมาช่วยในงานแปลนั้นจะทำให้งานแปลบันเทิงคดีมีความน่าสนใจมากยิ่งขึ้น

การถ่ายทอดตัวอักษร (Transliteration)

                ในชีวิตประจำวันของเราเมื่อเราได้สื่อสารกับชาวต่างชาติไม่ว่าจะเป็นภาษาใดๆก็ตาม เราก็มักจะแปลภาษานั้นด้วยจิตใต้สำนึกของเราเองซึ่งบางครั้งเราก็แปลออกมาผิดบ้างถูกบ้าง ซึ่งถ้าเราได้ศึกษาการถ่ายทอดตัวอักษรมาเราก็จะสามารถแปลภาษานั้นๆได้อย่างถูกต้องตามหลักภาษาได้ ซึ่งเรื่องที่จะศึกษาวันนี้คือเรื่องการถ่ายทอดตัวอักษรที่เราไม่เคยทราบกันมาก่อนว่า การถ่ายทอดตัวอักษรนั้นคืออะไร

                การถ่ายทอดตัวอักษรคือ การนำคำในภาษาหนึ่งหนึ่งไปเขียนในอีกภาษาหนึ่ง โดยให้มีเสียงที่ใกล้เคียงกับภาษานั้นมากที่สุด ซึ่งเราจะถ่ายทอดภาษาได้ในกรณีดังนี้ เช่น ภาษาต้นฉบับที่ใช้แทนชื่อเฉพาะของสิ่งต่างๆ เช่น ชื่อคน ชื่อสถานที่ แม่น้ำ ภูเขา หรือชื่อสถาบันต่างๆ และเมื่อคำในภาษาต้นฉบับมีความหมายอ้างถึงวิ่งที่เป็นรูปธรรม หรือนามธรรมที่ไม่มีในสังคมของภาษาต้นฉบับแปลจึงไม่มีคำเทียบเคียง ซึ่งในกรณีนี้ผู้แปลอาจจะแก้ปัญหาได้โดยการ ให้คำนิยาม หรือใช้คำทับศัพท์เลยก็ได้

                ปกติเราจะนิยมใช้คำเดิม ผู้แปลจึงควรที่จะปฏิบัติในการถ่ายทอดเสียงของคำดังนี้ คือ อ่านคำนั้นเพื่อให้รู้ว่าคำๆนั้นประกอบด้วยเสียงอะไรบ้างเพื่อเวลาแปลจะเลือกใช้เสียงที่ใกล้เคียงที่สุด ต่อไปคือ ทุกภาษาจะมีเสียงสระและพยัญชนะตรงกันเป็นส่วนมากเมื่อแปลสามารถนำเสียงของภาษาที่ต้องการจะแปลนั้นมาแทนได้เลยและเมื่อเรากำหนดตัวอักษรใดตัวหนึ่งแทนเสียงนั้นๆไปแล้วก็แทนเสียงนั้นตลอดข้อสุดท้าย คือ สำหรับการเพิ่มคำศัพท์มาใช้โดยการเขียนลงในภาษในฉบับแปล ถ้าคำนั้นยังไม่เป็นที่แพร่หลายให้วงเล็บคำเดิมไว้ในต้นฉบับด้วย

                ตัวอย่างเช่น  การถ่ายทอดภาษาต้นฉบับที่เป็นภาษาไทยแปลเป็นภาษาอังกฤษ พยัญชนะ จะมีทั้งต้นพยางค์และท้ายพยางค์ เราจะแทน ก ต้นพยางค์ แทนด้วย k- ท้ายพยางค์ แทนด้วย –k และ –g   เช่นคำว่า  กานดา  จะถ่ายทอดออกได้เป็น Kanda  บุนนาค =  Bunnag , ม แทนด้วย m- ท้ายพยางค์ แทนด้วย –m    เช่นคำว่า เมือง  Mueang    เป็นต้น สระก็ด้วยเช่นกัน สระภาษาไทยได้แก่  อิ แทน สระอังกฤษ i , สระ อี แทน สระอังกฤษ i,ee เช่น คำว่า  จิตศจี  =  Jitsajee สระ แอะ,แอ  แทน สระอังกฤษ ae  เช่น  แสวง  Sawaeng เป็นต้น

                ต่อไป เป็นการถ่ายทอดชื่อภาษาอังกฤษเป็นภาษาไทย การดูให้ดูแบบเดียวกับแบบแรก พยัญชนะ เช่น [p^h] แทนด้วย พ- ,-พ  เช่นคำว่า Pam  แพม  ,Chip  ชิพ  ,[p]  ป-, -ป  Spock   =   สปอต, [b]  แทนด้วย  บ- Bjon  Borg  =  บจอน บอร์ก,  [t ^h] แทนด้วย  ท-, - ท เช่น  Tyrone = ไทโรน, Pat = แพท สระก็เช่นกัน [s]

แทนด้วย  ส- ,-ส Stawback = สตอว์แบค, Texas = เท็กซัส , [z] แทนด้วย  ซ-,-ซ, -ส Zaire  =  แซร์, New Zealand  = นิวซีแลนด์, Rose  =  โรส, โรซ เป็นต้น

                จากการศึกษาใบความรู้นี้สรุปได้ว่า การที่เราจะถ่ายทอดตัวอักษรนั้นจะต้องปฏิบัติตามข้อตกลงข้างต้นดังที่ได้กล่าวมาแล้ว และในการถ่ายทอดตัวอักษรนั้นเราสามารถที่จะถ่ายทอดจากภาษาต้นฉบับไปสู่ภาษาแปลซึ่งเราต้องเทียบเคียงเสียงของพยัญชนะและสระนั้นๆให้ใกล้เคียงมากที่สุดก่อนที่จะถ่ายทอดตัวอักเพื่อให้การอ่านออกเสียงภาษาที่แปลแล้วนั้นใกล้เคียงกับต้นฉบับมากที่สุดและเกิดความไพเราะ

The  Passive

                รูปแบบประโยคทั่วไปในภาษาอังกฤษที่เราเห็นส่วนใหญ่ เราจะเห็นในรูปแบบที่เป็น Active voice  คือรูปแบบประโยคที่ประธานของประโยคนั้นๆเป็นผู้กระทำกริยานั้นๆ แต่สำหรับใบความรู้นี้เราจะศึกษาเกี่ยวกับ Passive voice  คือ ประโยคที่เราแปลงมาจาก Active จากประโยค Active ที่ประธานเป็นผู้กระทำ เราก็กลับกัน Passive voice  คือ ประโยคที่ประธานเป็นผู้ถูกกระทำ ซึ่งเราสามารถเปลี่ยนจากประโยค Active เป็นประโยค Passive ได้ดังนี้

                โครงสร้างของ Passive voice คือ Subject + V. to be + V.3 ซึ่ง v. to be เราสามารถเปลี่ยนรูปของ passive voice ได้ตามลักษณะของแต่ละ tense  ซึ่ง สามารถศึกษาได้จากตารงด้านล่างนี้

Active Voice	Passive Voice
1. Present Simple     - The teacher punishes the boy.     - Do you always laugh at him?	is , am, are + V3   - The boy is punished by the teacher.   - Is he always laughed at by you?
2. Present Continuous   - The painters are painting  our house.   - Are the students doing  the exercises?	is, am, are + being + V3   - Our house is being painted   by the     painters.   - Are   the exercises being done by the students?
3. Present Perfect   - They have built  a new hotel.   - Has  the boy caught a bird?	has, have + been + V3   - A new hotel has been built  by them.   - Has a bird been caught by the boy?
4. Present Perfect Continuous - Trenton Company has been making bikes since 1960.	has, have + been + being +V3 - Bikes have been being made by Trenton Company since 1960.
5. Past Simple - My sister wrote  a letter. - Did  the servant polish Tom's shoes?	was , were + V3 - A letter was written  by my sister. - Were Tom's shoes polished by the servant?
6. Past Continuous - While John was introducing  me, the telephone rang. - Weren't they digging this hole when you went past yesterday?	was , were + being + V3 -While I was being introducing  by John, the telephone rang. - Wasn't this hole being dug  by them when you went past yesterday?
7. Past Perfect - The guests had eaten all the food. - Had he seen you before?	had + been + V3 - All the food had been eaten by the guests. - Had you been seen  by him before?
8. Past Perfect Continuous - Mr. Trevor had been teaching English in Jamiaca for many years before he moved to Thailand.	had + been + being + V3 - English had been being taught by Mr.Trevor in Jamaica for many years before he moved to Thailand.
9. Future Simple - His mother will beat him if he does that again. - Will  Mary invite Jack to her party?	will + be + V3 - He will be beaten by his mother if he does that again. - Will Jack be invited  by Mary to her party?
10. "going to" future - They are going to widen  the bridge. - Is she going to open  the shop?	will be + being + V3 - The grass will be being mown at two o'clock tomorrow by them.
11. Future Perfect - By next March the pupils will have taken  the examination. - Will she have announced the results by the end of next month?	will have + been + V3 - By next March the examination will have been taken  by the pupils. - Will the results have been announced  by her by the end of next month?
12. Future perfect Continuous - By next year they'll have been building that road for a year.	will have been being + V3 - By next year that road will have been being built by them for a year.

                จากตารางด้านบนพอที่จะสรุปได้ว่าหากเราต้องการทำประโยคที่เป็น Active ให้เป็น  Passive ได้นั้นเราสามารถเปลี่ยนกริยาให้เป็น v.to be แล้วตามด้วย V. 3 ตาม tense ต่างๆดังที่ปรากฏในตารางด้านบน เพื่อความถูกต้อง แต่บางครั้งสำหรับบางประโยคก็ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนรูปแบบของประโยคเสมอไปซึ่งขึ้นอยู่กับผู้เรียนว่าจะเห็นสมควรที่จะเปลี่ยนให้เหมาะสมและถูกต้อง

Text Type

                ในชีวิตประจำวันของเรา เรามักจะพบเจอการเขียนประเภทต่างๆอยู่บ่อยครั้งการเขียนที่เราสามารถพบเห็นได้บ่อยที่สุดคือการเขียนโฆษณาเชิญชวนตามป้ายต่างๆ การเขียนบรรยายที่เราสามารถพบเจอในชั้นเรียนของเรา ซึ่งจริงๆแล้วเราอาจจะพบเจอการเขียนประเภทอื่นๆอีกแต่เราอาจจะไม่ทราบว่าการเขียนประเภทนั้นคืออะไร ซึ่งประเภทของการเขียนนั้นมีหลากหลายประเภทซึ่งแต่ละประเภทก็มีจุดประสงค์ที่แตกต่างกันออกไป และจะมีรูปแบบของการเขียนประเภทต่างๆซึ่งเราสามารถศึกษาประเภทของการเขียนได้ดังนี้

                ประเภทแรกคือ Descriptive writing การเขียนบรรยาย เป็นการใช้คำบรรยายรูปภาพ หรืออาจจะบรรยาย คน เหตุการณ์ กระบวนการต่างๆหรืออาจจะใช้บรรยายความรู้สึกได้ ประเภทถัดไปคือ Narrative writing การเขียนเล่าเรื่อง เป็นการเขียนเล่าเรื่องราวต่างๆของเหตุการณ์นั้นๆ ถัดไปคือ Recount เป็นการเขียนเล่าถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาในอดีต การเขียนประเภท Discussion เป็นการเขียนสรุปจากสิ่งที่เราได้พูดคุยร่วมกัน ไม่ว่าจะเป็นการวิเคราะห์ การเปรียบเทียบหรืออาจจะเป็นการอภิปรายต่างๆเราสามารถใช้การเขียนประเภทนี้ได้

                การเขียนประเภทถัดไปคือ Exposition or Argument เป็นการเขียนโต้แย้งในการสรุปความคิดมุมมองต่างๆหรือการแสดงความคิดเห็นจากสิ่งที่เราได้ฟังว่าเราจะเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วยจากสิ่งที่เราฟัง ถัดไปคือ Procedure เป็นการเขียนที่เน้นกระบวนการดำเนินงาน ถัดไปคือ Information report  เป็นการเขียนรายงานข้อมูลตามความเป็นจริง ถัดไปคือ Explanation เป็นการเขียนอธิบาย หรือการเขียนให้เหตุผลว่าทำไมต้องเป็นแบบนี้หรือเป็นการเขียนอธิบายว่าทำอย่างนี้อย่างไร การเขียนประเภทถัดไปคือ Personal response เป็นการเขียนตอบสนองส่วนบุคคล การเขียนแสดงสิ่งที่ประทับใจโดยรวมของการทำงานหรือสิ่งต่างๆ

                ต่อไปจะเป็นการศึกษาเกี่ยวกับ รูปแบบของการเขียน ซึ่งจะประกอบด้วยรูปแบบของการเขียนปรเภทต่างๆ ได้แก่ การเขียนจดหมายส่วนบุคคล The personal letter  ซึ่งในการเขียนจดหมายสิ่งที่เราต้องมีคือ ที่อยู่ของผู้ส่งจะเขียนไว้ส่วนบนและตามด้วยวันที่ ต่อไปเป็นการเขียนทักทายด่านล่างของวันที่ ถัดไปเป็นการเขียนแนะนำว่าเรามีเหตุผลใดที่ได้เขียนจดหมายนี้มา ถัดไปก็จะเป็นการเขียนเนื้อความของจดหมาย ในการเขียนจดหมายนั้นน้ำเสียงจะต้องเป็นมิตรและไม่เน้นหลักไวยากรณ์ ในการเขียนนั้นเราจะใช้สรรพนามบุรุษที่  1 คำศัพท์ที่ใช้ใช้คำศัพท์ที่บ่งชี้ว่ามีความสัมพันธ์กับผู้รับ ในตอนสรุปเราจะใช้คำสั้นๆในการสรุปและในตอนจบเราจะเขียนจบแบบคนที่เราสนิทหรืออาจจะเป็นคนในครอบครัวไม่จำเป็นต้องใส่นามสกุลก็ได้

                รูปแบบต่อไปเป็นการเขียนจดหมายทางการ Formal letter เป็นการเขียนร้องเรียน หรือการเขียนสมัครงาน หือแสดงความคิดเห็น น้ำเยงที่ใช้เขียน จะต้องสุภาพ และเกี่ยวข้องกับเรื่องที่เราเขียน สิ่งที่ต้องมีคือ ที่อยู่ของผู้ส่ง เขียนไว้มุมบนทางด้านขวาของกระดาษ และต้องไม่มีเครื่องหมายใดๆ จากนั้นตามด้วยหัวข้อของเรื่องที่จะเขียน ไว้ด้านบน ตามด้วยคำทักทายที่แสดงถึงตัวตนของผู้ส่ง ต่อไปเป็นการเขียนแนะนำจุดประสงค์ของการเขียนจดหมาย ในย่อหน้าถัดไปก็จะเป็นการเขียนถึงเนื้อหาของจดหมา ถัดไปก็จะเป็นการเขียนสรุป เป็นการเขียนเพื่อกระชับความสัมพันธ์ให้ดียิ่งขึ้น และในตอนจบต้องต้องส่งชื่อของผู้ส่งให้เรียบร้อย

                และนอกนอกจากนี้ก็จะเป็นการเขียนรูปแบบต่างๆ ซึ่งประกอบด้วย การเขียนโพสต์การ์ด Postcards การเขียนจดหมายเชิญ Invitations การเขียนสัญญา Diary extract การเขียนสัมภาษณ์ Interviews / Dialogues การเขียนสคริป Script writing การเขียนบทความ Feature article การเขียนบทบรรณาธิการ Editorial การเขียนใบปลิว Pamplet การเขียนโฆษณา Advertising และการเขียนจดหมายอิเล็กทรอนิกส์ Electronic Communication ซึ่งประกอบด้วย E- mail ,Eax, SMS นอกจากนี้ยังมีการเขียนบทกลอน บทกวี Poetry writing  อีกด้วย

                สรุปได้ว่าประเภทของการเขียนนั้นมีมากมายหลายรูปแบบซึ่งแต่ละรูปแบบนั้นก็ขึ้นอยู่กับผู้เขียนและงานของเราว่าจะเลือกใช้การเขียนรูปแบบใดที่จะเหมาะสมกับงานที่เราจะเขียน ซึ่งนอกากเราจะเลือกประเภทของดารเขียนแล้วเราก็ต้องคำนึงถึงแบบฟอร์มของการเขียนประเภทต่างๆด้วยเช่นกัน เพราะการเขียนแต่ละประเภทนั้นก็มีรูปแบบ แบฟอร์มของตัวมันเองอยู่ ซึ่งเป็นสิ่งที่เราต้องคำนึงในเรื่องการเขียนประเภทต่างๆด้วยเช่นกัน

Model

                การเขียนประกอบด้วยกันมากมายหลายประเภทแต่สำหรับการเขียนสรุปเรื่องหรือการเขียนบันทึกเรื่องราวต่างนั้นอย่างมีระบบและเป็นขั้นตอนเราสามารถเขียนได้โดยการเขียนเชิงวิชาการ ซึ่งในการเขียนเชิงวิชาการนั้นเราสามารถศึกษาขั้นตอนการเขียนเชิงวิชาการได้จากการศึกษาเอกสารประกอบการเรียน เรื่อง Model 1 Relations between idea ได้ดังนี้

                ในการเขียนเชิงวิชาการนั้นจะมีส่วนประที่สำคัญด้วยกันสามอย่างคือ Introduction การเขียนนำเข้าเรื่องถัดไปคือ Body เป็นส่วนของเนื้อหาเรื่องนั้นๆ และสุดท้ายคือ Conclusion การเขียนสรุปเรื่อง ในการเขียนต่างๆสิ่งแรกที่เราต้องมีคือ ชื่อเรื่องซึ่งและสิ่งที่สำคัญอีกอย่างนั้นก็คือ การเขียนนำเข้าเนื้อเรื่องของเรื่องนั้นๆซึ่งในการเขียนขั้นนำเข้าสู่เนื้อหานั้นสิ่งที่เราจะต้องคำนึงคือเนื้อหาที่เราจะใส่นั้นต้องสอดคล้องกับชื่อเรื่องด้วยเสมอ ขั้นถัดไปคือการเขียนเนื้อหาของเรื่อง

                ในขั้นถัดไปคือการเขียนเนื้อหาของเรื่องต่างๆซึ่งในการเขียนนั้นเราจะต้องมีความคิดหลักไว้เพื่อเป็นหลักว่าในการเขียนเนื้อหานั้นเราจะกล่าวถึงเรื่องใดจากนั้นจะต้อมีความคิดที่ไปสนับสนุนเนื้อหาหลักที่เราได้กำหนดไว้ซึ่งความคิดสนับสนุนนั้นอาจจะมี 1-2 ความคิดที่จะไปสนับสนุนแต่ความคิดสนับสนุนนั้นต้องสอดคล้องกับความคิดหลัก ซึ่งในเรื่องนั้นๆเราอาจจะมีความคิดหลักอย่างน้อย 2 ความคิดหลัก แต่ความคิดหลักนั้นจะต้องสอดคล้องกับการเขียนนำเข้าเรื่องด้วยเช่นกันขั้นต่อไปคือการเขียนสรุป

                ส่วนสุดท้ายของการเขียนคือ การเขียนสรุปเรื่องที่เราได้ดำเนินมาซึ่งในการเขียนสรุปนั้นสิ่งที่เราจะใช้บรรยายนั้นจะต้องเกี่ยวข้องกับเนื้อหาที่เราได้เขียนไว้ในเรื่องของความคิดหลักต่างๆซึ่งเราจะต้องนำความคิดหลักเหล่านั้นมากลั่นกรองและรวบรวมเข้าเป็นเรื่องราวเดียวกันซึ่งการเขียนนั้นเนื้อหาที่เราใช้จะต้องไม่นอกเรื่องจะต้องเกี่ยวข้องกับขั้นนำที่เราได้นำเข้าเรื่องด้วยเสมอ

                ซึ่งจะเห็นได้ว่าในการเขียนเชิงวิชาการนั้นเราจะต้องมีส่วนประกอบทั้งหมดให้ครบถ้วนซึ่งในการเขียนประเภทนี้จะเป็นที่นิยมเขียนกันเพราะไม่ว่าจะสาขาวิชาชีพใดหากเราได้รับหมอบหมายในการเขียนรายงานต่างๆสิ่งที่เราจะต้องมีคือการเขียนนำเข้าเรื่อง ความคิดหลักของเรื่องและสิ่งสุดท้ายคือการเขียนสรุปหากเราสามารถที่จะเขียนได้ตามรูปแบบของการเขียนเชิงวิชาการแล้วเรื่องที่เราเขียนก็จะทำให้น่าอ่านมากขึ้น

Remember Miranda

ความทรงจำของมิแรนดาร์

1

บ้านชายทะเล

                เด็กๆและพ่อของพวกเขาจำมิแรนดาได้อย่างแน่นอนและบางครั้งพวกเขาก็พูดถึงเธอ น้องสาวของมิแรนดามาเยี่ยมพวกเราและเล่าเรื่องเกี่ยวกับแม่ของพวกเขาให้เด็กๆฟัง ฉันรู้ว่านิคก็จำมิแรนดาได้ และย่าก็จำเรื่องราวทั้งหมดของมิแรนดาได้

                ฉันไม่เคยเจอมิแรนดา แต่ทุกๆวันฉันจะเห็นภาพของเธอที่อยู่ในครัวถัดไปจากโทรศัพท์เป็นภาพของเธอและเด็กๆทุกๆวันฉันจะมองไปที่ดวงตาสีดำที่สวยงามและผมยาวสีดำของเธอ

                ฉันเห็นภาพของมิแรนดาครั้งแรกเมื่อ 2 ปีที่แล้ว เป็นวันที่หนาวในเดือนตุลาคมและฉันออกจากลอนดอนมาหางานใหม่กับครอบครัวใน Norfok ฉันขับรถไปทางทิศเหนือผ่าน Norwich และฝนก็เริ่มตกมันมืดและลมแรงมาก

                ฉันขับรถช้าๆอย่างระมัดระวังฉันต้องการเห็นเด็กๆ Harvey ก่อนพวกเขาจะเข้านอนแต่เพราะอากาศ ฉันต้องไปถึง Cromer ก่อน 8 โมง ฉันขับรถผ่านตัวเมืองตามถนนชายทะเล

                ทันใดนั้น ฉันก็ต้องหยุด มีต้นไม้ใหญ่ขวางถนนอยู่  ฉันออกมาจากรถและเห็นต้นไม่ใหญ่ ซึ่งฉันไม่สามารถเคลื่อนย้ายมันได้ หลังจากนั้นก็มีรถขับมาจอดที่หลังฉันและมีผู้ชายออกมโอ้ ต้นไม้ขวางถนน  ’ เขาเป็นผู้ชายสูง อายุประมาณ 30 ปี คุณจะไปไหน เขาถาม

                ‘ ไม่ไกลจากที่นี่ ’ ฉันพูด บ้านที่อยู่แถวถนนสายนี้ อยู่ใกล้กับทะเล มันถูกเรียกว่า ‘ บ้านชายทะเล ’ โอ้ ฉันรู้จักบ้านชายทะเล ผู้ชายพูด มันเป็นบ้านหลังสุดท้ายที่อยู่บนถนนสายนี้ แต่คืนนี้คุณไม่สามารถไปได้แล้ว เพราะมีต้นไม้ขวางถนนอยู่ เขาหยุดประมาณ 2-3 นาที ฉันชื่อ นิค วิทสัน ฉันอยู่ที่ฟาร์มบนถนนสายนี้ เราสามารถที่จะกลับไปบ้านของฉันได้ หลังจากนั้นเขาก็เดินข้ามทุ่งนาไปยังบ้านชายทะเล คุณมาพักสุดสัปดาห์เหรอ?

                ‘ ไม่  ฉันมาทำงานในบ้านหลังนี้และดูแลลูกๆของคุณ Harvey ’  แม่ของพวกเขาตายเมื่อสองปีที่แล้ว และย่าของเขาก็มีอาการภาวะข้ออักเสบที่ขาของเธอ และตอนนี้ก็เดินได้ไม่มาก ดังนั้นฉันจึงต้องมาดูแลเด็กๆ และดูแลบ้าน ฉันบอกเขา ฉันเจอ Mrs. Harvey ใน  London เมื่อหกสัปดาห์ที่แล้วหล่อนให้งานกับฉันคุณรู้จักครอบครัว Harvey ไหม? ฉันถาม

                ผู้ชายคนนั้นหัวเราะ เสียงหัวเราของเขาอบอุ่นและเป็นมิตร ใช่ ฉันรู้จักพวกเขา เขาบอก หลังจากนั้น 10 นาที เรามาถึงบ้านหลังใหญ่สีขาว ไฟชั้นล่างส่องมาดูเหมือนเป็นมิตร ฉันไม่มีบ้านเพราะพ่อกับแม่ฉันตายไปนานแล้ว ฉันไม่มีพี่ชาย น้องสาว นี่เป็นงานแรกของฉัน และฉันต้องการที่จะมีความสุขในบ้านหลังนี้

                ผู้ชายคนหนึ่งเปิดประตูเขาดูเหนื่อยๆและไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้าเขา

                สวัสดี ฉัน เคทิ วิลสัน ฉันเริ่มต้น ฉันรู้ฉันมาช้ามาก เพราะอากาศมันไม่ดีมีต้นไม้ขวางถนนอยู่ นิค พูด ดังนั้น เคทิ จึงทิ้งรถของเธอไว้ที่ฟาร์ม และเราเดินมาที่นี่

                ดุนแคน ฮาร์เวย์ มองไปที่นิค มีอะไรให้ฉันช่วยไหม เขาถามเสียงสั่น และคุณก็มาถึงที่นั่นเรียบร้อยร้อย หน้าเขาดูโกรธฉันไม่เข้าใจว่าทำไม

‘ลมแรงมาก ’ ฉันเริ่ม

ไม่เป็นไร นิค พูด เขายิ้มมาที่ฉัน ดวงตาเขาเป็นสีฟ้า ลาก่อนน่ะ เคทิ พรุ่งนี้ไปเอารถน่ะ

ไม่มีอะไรแล้วฉันเข้าบ้านและเขาพาฉันไปในห้องครัว

แม่นี่ เคทิ เขาพูด

คุณฮาร์เวย์ นั่งใกล้หน้าต่าง สวัสดีที่รัก เขาพูดอย่างอบอุ่น ‘ กลิ่นอะไร ! มาหาอะไรกินสิ ‘ หล่อนยืนและเดินผ่านห้องอย่างช้าๆ ผมหล่อนเป็นสีขาว หล่อนมีไม้เท้า เพราะขาของหล่อนไม่ดี

ฉันนั่งลงและเริ่มกิน

‘ ดุนแคนโกรธ เพราะเขาไม่ขอบนิค ’ คุณฮาร์เวย์บอกฉันเบาๆ เขาไม่ได้โกรธเธอ

ทำไมคุณคุนแคนไม่ชอบนิคนะ ?  ฉันคิด ฉันไม่เข้าใจ แต่ฉันไม่อยากจะถามคุณฮาร์เวย์

เช้าวันถัดมาฉันเจอกับเด็กๆ ทิม อายุ 5 ขวบ เขาวิ่งขึ้นและลงในสวนกับลูกบอล ซูซาน อายุ 7 ขวบ เป็นเด็กผู้หญิงเงียบๆมีดวงตาสีน้ำตาลหล่อนมองฉันอย่างระมัดระวังแต่หล่อนก็ไม่ยิ้ม

อากาศเปลี่ยนแสงแดดจากดวงอาทิตย์ทำให้อบอุ่นในตอนบ่ายฉันเดดินกับเด็กที่ทะเลท้องฟ้ามีสีฟ้า และทะเลสวยงาม ฉันทำอาหารเย็นและเราก็กินอาหารเย็นในห้องครัว

หลังจากอาหารเย็นจูเลียตก็มาถึง

ฉันทิ้งรถไว้ที่นิคเหรอ หล่อนพุด มีต้นไม้ขวางถนนอยู่เหรอ จุเลียตมีผมยาวสีดำดวงตาสีดำ หล่อนเป็นน้องสาวของมิแรนดา มิแรนดาเป็นคนดี หล่อนบอกฉัน เป็นคนดีและสวย

ใช่ ฉันรู้ ฉันพูดเบาๆ ฉันเห็นภาพของหล่อนกับทิมและซูซานที่อยู่ถัดจากโทรศัพท์

มิแรนดา เป็นแม่ของพวกเราซุซานพูด หล่อนตายไปนานแล้ว

ทันใดนั้นจูเลียตก็พูดขึ้นว่า เราไปดูหนังกันไหม ฉันต้องการพาทิมกับซูซานไป เคทิ เธอไปกับเราด้วยก็ได้

ทิม เริ่มตะโกน ไปดูหนัง ไปดูหนั

เงียบเลยทิม ดุนแคนพูด เขาดูโกรธ ไม่ จูเลียต พรุ่งนี้เด็กๆต้องไปโรงเรียนต้องรีบเข้านอน

ทิม ร้องไห้ ฉันอยากไปกับจูเลียต เขาพูด

ไม่ ทิม ดุนแคนพูด

เราสามารถไปดูหนังได้สัปดาห์หน้า ฉันพูดอย่างเร็ว

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ดุนแคนไปอยู่ที่ลอนดอน 3 สัปดาห์ สำหรับงานของเขา เขาทำงานในบริษัทใหญ่ ในลอนดอน ปกติเขาทำงานกับคอมพิวเตอร์ที่บ้าน แต่เขาไปนาน ฉันชอบเด็กๆและคุณฮาร์เวย์  แต่ฉันไม่มีเพื่อน

วันหนึ่งฉันออกมาซื้อของที่ร้านค้า ใน Cromer และเจอจูเลียต

สวัสดี หล่อนพูด ดีใจจังที่เจอเธอ ไปหากาแฟกินและคุยกันดีกว่า และเราก็ไปด้วยกัน

และจูเลียตบอกฉันเกี่ยวกับงานของเธอ และเธอคุยเกี่ยวกับซูซานและทิมและคุยเกี่ยวกับพี่สาวของเธอ

ฉันไปเยี่ยมมิแรนดาที่บ้านชายทะเลบ่อย เพราะเธอไม่มีความสุขที่จะอยู่ที่นั่น จูเลียต พูดเบาๆ ดุนแคนเป็นผู้ชายเข้าใจยาก เธอก็เห็นแล้ว เขารักเธอมาก แต่ส่วนใหญ่เขาอยู่ที่ลอนดอน หล่อนรักเด็กๆและย่ามาก แต่หล่อนก็รู้สึกเหงานฉันก็รู้สึกเหงานเหมือนกันที่บ้านชายทะเล

จุเลียต ยืนขึ้นและยิ้มอย่างอบอุ่น ฉันต้องไปแล้ว สุดสัดาห์ไปดูหนังกับเด็กๆนะ คืนนี้ถามคุณย่าแล้วโทรบอกฉันด้วย และในที่สุดฉันก็เจอเพื่อน

2

ความลับแรก

อากาศเปลี่ยนไปฤดูใบไม้ร่วงทำให้อากาศอบอุ่นและสวยงาม เกือบทุกวันฉันและเด็กๆ เดินตามชายหาด สีฟ้าของน้ำทะเลดูเป็นมิตร และต้นไม้ที่มีทั้งสีแดงและสีเหลืองในฤดูใบไม้ผลิ ดูสวยงามในเวลาที่มีแสงแดด บ่ายวันหนึ่งเราเดินข้ามทุ่งนาลงมาที่เนินชายทะเล ซูซานวิ่งนำหน้าทิมเขาร้องเพลงและหัวเราะ เพราะพวกเขาชอบเล่นบนชายหาด

สวัสดี เคทิ สบายดีไหม? บางคนพูดอยู่ข้างหลังฉัน

ฉันหยุด เขาคือนิค ชาวนาที่มีรูปร่างสูงกับดวงตาสีฟ้า ฉันสบายดี ขอบคุณ

คุณดูเหงาๆนะ เขาพูดและยิ้ม คุณ้องการเพื่อน ไปทานข้าวเย็นด้วยกันไหม? เราจะไปเจอกันที่ Cromer นะ ตอนเย็นวันถัดไป ฉันขับรถไปที่ฟาร์มของนิค เขาดูเป็นมิตรและน่าสนใจ เย็นวันนั้น เราไม่ได้พูดถึงครอบครัวฮาร์เวย์เลย

แต่ก่อนที่เขาจะบอกลา นิคถามเกี่ยวกับดุนแคน ว่าคุณจะบอกดุนแคนเรื่องวันนี้ไหม

ไม่ ฉันพูดอย่างเร็ว จากนั้นฉันหยุด เดือนนี้ดุนแคนอยู่ที่ลอนดอน ฉันพูดอย่างช้าๆคุณฮาร์เวย์บอกฉันเรื่องของคุณกับดุนแคนแล้ว

นิคหัวเราะเบาๆ แสดงว่าตอนนี้คุณมีความลับ เขาพูด ระวังตัวด้วยน่ะเคทิ อยู่ที่บ้านชายทะเล

ฉันไม่เข้าใจ ฉันพูด ว่าทำไมคุณถึงไม่ชอบดุนแคน

ฉันไม่สามารถพูดไปด้เขาพูด

ฉันจะไม่บอกคุณฮาร์เวย์ เกี่ยวกับเรื่องของนิค เพราะมันอาจจะเป็นสิ่งที่ผิด แต่ฉันจะบอกจูเลียต

ฉันชอบนิคมาก ฉันบอกหล่อน ฉันต้องการจะเจอเขาอีกครั้ง แต่จูเลียตเงียบและบ่ายวันนั้นหล่อนก็ไม่พูดอะไรมาก

ตอนเย็นฉันส่งเด็กๆเข้านอนและอ่านนิทานให้พวกเขาฟัง หลังจากนั้นฉันก็ลงมาข้างล่างช้าๆฉันคิดถึงนิค และต้องการเจอเขาอีกครั้ง

คุณฮาร์เวย์นั่งอย่างเงียบๆที่เก้าอี้ตัวใหญ่ของเธอในห้องครัว เคทิ ฉันต้องการคุยกับเธอที่รัก หล่อนพูด มานั่งตรงนี้สิ

ฉันนั่งลงใกล้เธอ ฉันไม่ต้องการพูด ฉันต้องการหยุดทำงานในครัวและขึ้นไปดูโทรทัศน์ในห้องของฉัน

เธอเป็นผู้หญิงที่ดี หล่อนเริ่มพูดอย่างใจดี ซูซานกับทิมชอบเธอและฉันก็มีความสุขมากที่เธอมาทำงานในบ้าน

ฉันยิ้มและรอแต่เวลานั้นก็มาถึง

แต่ฉันต้องคุยกับเธอเกี่ยวกับเรื่องของนิค วัทสัน การอยู่ที่นี่บางทีอาจจะเหงากับฉันและเด็กๆดุนแคนเป็นคนเงียบมาก แนรู้ว่าเวลาของเขาส่วนใหญ่อยู่ที่ลอนดอน แต่นิคไม่ชอบดุนแคนและดุนแคนก็เกลียดนิค เรื่องมันยาวและฉันไม่อยากพูดถึงมัน ฉันจะไม่บอกดุนแคนเกี่ยวกับเรื่องเย็นวันนี้แต่ฉันไม่ต้องการเจอนิคอีก

ฉันรู้สึกหน้าร้อนและมือเย็น คุณฮาร์เวย์รู้ว่าฉันไปกินข้าวกับนิคใครเป็นคนบอก? และทำไมฉันถึงโกรธคุณฮาร์เวย์ เพราะฉันต้องการเจอนิคอีกครั้งแต่ฉันไม่ต้องการสูญเสียงานนี้ไป

ฉันไม่เข้าใจฉันคิดเงียบๆ

คุณฮาร์เวย์ยืนขึ้น ทำไมเธอต้องเข้าใจ? หล่อนถามอย่างโกรธ ห้ามเจอนิค วัทสันอีก ได้ยินไหม?

‘ ย่า’

เรามองไปที่ ซูซานและทิม ที่บันได กำลังทำอะไรกันเด็กๆคุณฮาร์เวย์พูด หล่อนถือไม้เท้าของหล่อน เริ่มเดินผ่านห้องอย่างช้าๆ

ทิมกลัว ซูซานพูด เขานอนไม่หลับจึงมาเรียกเคทิ

ฉันไม่กลัว เธอมากกว่าที่ควรจะกลัว เพราะนิค ทิมพูด และฟลักซูซาน

ไม่ทิม คุณฮาร์เวย์ เอหน้าซีดอย่าทำอย่างนั้น เคทิขึ้นไปข้างบนและพาพวกเขาไปนอน

ฉันวิ่งขึ้นข้างบนและพาเด็กๆกลับไปห้องของพวกเขา ทิมวางมือเล็กของเขาลงบนหน้าของฉันและจูบฉัน ราตรีสวัสดิ์ เคทิ ฉันชอบเธอ เขาพูด ฉันยิ้มและบอกว่าฉันก็ชอบเธอเหมือนกัน

ราตรีสวัสดิ์ ซูซานฉันไม่ต้องการใช้เธอโกรธย่า ซูซานพุดเบาๆ

ทำไมเธอกลัวนิค ฉันถาม  ฉันไม่รุ้ ซูซานพูด พ่อเกลียดเขาฉันก็ไม่รู้ว่าทำไม เขาเป็นคนไม่ดี ทิมพูด ย่าบอกฉันและฉันก้ไม่เจอนิคนานแล้ว

 3

อุบัติเหตุรุนแรง

ดุนแคนกลับมาที่บ้านอีกครั้ง ทำไมเขาเกลียดนิค ฉันต้องการเข้าใจแต่ฉันไม่ถาม เพราะฉันกลัวดุนแคน เขาไม่ค่อยพูดมากและเขาทำงานเป้นเวลาหลายชั่วโมงในห้องคุณยายฮาร์เวย์ชอบทำกับข้าวแต่เพราะภาวะข้ออักเสบของเธอ เธอจึงไม่สามารถทำกับข้าวได้นานๆและไม่สามารถดูแลเด็กๆและบ้านได้ บ่อยครั้งเธอรู้สึกอารมณ์เสีย เพราะสิ่งนี้แต่เธอมีความสุขมากกว่ากับดุนแคนที่บ้าน หล่อนยิ้มมากขึ้นและทำกับข้าวเพื่อเขาทุกวัน บางครั้งปิ้งขนมปัง ดุนแคนเป็นคนใจดีกับแม่ของเขาและเล่นกับเด้กทุกวัน เขาพาพวกเด็กๆไปโรงเรียนทุกเช้าและฉันขับรถเขากลับบ้านในตอนบ่าย

บ่ายวันศุกร์วันหนึ่งฉันขับรถจากบ้านริมทะเลผ่านฟาร์มของนิค หลังจากนั้นฉันเห็นรถแลนด์โรเวอร์ของนิคบนถนนในฟาร์ม เขาขับรถเร็วมาก ฉันคิด ไม่นะ ทำไมเขาไม่หยุดรถ เขาออกไปจาดฟาร์มและเกือบชนรถของแน ฉันไม่สามารถหยุดได้ ดังนั้นแนขับรถออกจากถนนและรถแลนด์โรเวอร์ก็ผ่านไปเพียงไม่กี่เซ็น

รถแลนด์โรเวอร์หยุด นิควิ่งออกมาจากรถมาที่รถของฉันและเปิดประตู เคทิ เธอเป็นไรไหม? หลังจากนนั้นฉันเห็นผู้หญิงในรแลนด์โรเวอร์ คือ จูเลียต หล่อนออกมาและวิ่งมาที่พวกเรา

เธอต้องขับรถให้ระมัดระวังมากกว่านี้ นิค! หล่อนพูดอย่างโกรธ คุณเกือบจะชนเคทิแล้วหล่อนสวมเสื้อโค้ชสีแดงสวยและกางเกงสีดำ ตาสีดำของเธอดูโกรธ แต่เขาจ้องไปที่นิคไม่ใช่ที่ฉัน

เคทิไม่เป็นไร เขาบอกกับเธอ เขาวางมือลงบนแขนของหล่อน ตาสีฟ้าดูอ่อนโยนแต่เขาจ้องไปที่จูเลียตไม่มองมาที่แน

เราไม่ต้องการให้ใครเกิดอุบัติเหตุมากกว่านี้ จูเลียตพูดเบาๆ Remember Miranda

ช่วยเลื่อนรถออกด้วย ฉันพูดสั่นๆ ฉันต้องไปรับเด็กๆ เดี่ยวฉันจะไปสาย

อย่าโกระนะ นิค ยิ้มมาที่ฉัน ฉันขอโทษ เขาขึ้นรถและขับมันออกไป

จูเลียตยืนใกล้รถฉัน คุณกันนิคเป็นเพื่อนกัน ฉันพูดกับหล่อน เธอไม่บอกฉันเกี่ยวกับเรื่องนั้น

จูเลียตบอกว่ามันไม่มีอะไร เธอไม่เข้าใจ และให้มันจบลงอย่าทำให้เป็นเรื่องยาก

ฉันขับรถกลับ ฉันเกือบจะร้องไห้และทิ้งความโกรธจูเลียตเป็นเพื่อนฉัน ฉันกินกาแฟกับเธอและดูหนังกับเธอ เอไม่พูดอะไรเกี่ยวกับนิค ทำไม?ฉันไปทานข้าวเย็นกับนิคคุยกันตลอด แต่เขาไม่พูดอะไรเกี่ยวกับจูเลียตทำไมฉันรู้สึกเกลียดนิคและจูเลียต

บ่ายวันนั้นภาวะข้ออักเสบของคุณฮาร์เวย์แย่และหล่อนเข้านอนเร็ว ดุนแคนทำอาหารเย็นกินกับฉันและเด็กๆ ดุนแคนพูดคุยและหัวเราะกับเด็กๆและแนรู้สึกมีความสุขกับพวกเขา

ครั้งหนึ่งฉันรู้สึกว่าดุนแคนมองมาที่ฉัน และทันใดนั้นฉันก็หน้าร้อนฉันไม่ต้องการคิดถึงจูเลียตกับนิค

แต่ในไม่ช้าในห้องของฉัน ฉันจำหน้าและแววตาที่โกรธของจุเลียตได้ เราไม่ต้องการให้เกิดอุบัติเหตุมากกว่านี้ Remember Miranda หลังจากนั้นฉันก็จำได้ว่า คุณฮาร์เวย์อยู่ที่ลอนดอน แม่ของเด็กๆตายมาแล้ว  2 ปี  หล่อนบอกฉันถึงเรื่องนั้น แต่ไม่ได้บอกเกี่ยวกับอุบัติเหตุ บางทีมันอาจเกิดจากอุบัติเหตุรถยนต์ หรือบางทีนิคเป็นคนฆ่ามิแรนดาร์กับรถของเขา ดุนแคนเกลัยดนิค คุณฮารืเวย์บอกฉันแบบนั้นด้วย ทำไมดุนแคนเกลียดนิคเพราะนิคเป็นคนฆ่ามิแรดาร์เหรอ

ในที่สุดฉันก็หลับแต่หลับไม่สนิท วันถัดไปเป็นวันเสาร์ และฉันว่างในตอนเช้า ดุนแคนไปร้านค้ากับเด็กๆและฉันไปห้องสมุดใน Cromer มิแรนดาร์ตายวันที่ 30 กันยายน 2 ปีที่แล้วฉันรู้แค่นั้น บางทีหนังสือพิมพ์อาจจะลงข่าวเขียนเกี่ยวกับหล่อนหลังจากที่หล่อนตายไปแล้ว ฉันต้องหาบางสิ่งเกี่ยวกับเธอ เพราะฉันต้องการเข้าใจครอบครัวฮาร์เวย์

ฉับพบหนังสือพิมพ์เก่าๆและเริ่มอ่านหนังสือพิมพ์ วันที่  1 ตุลาคม บอกฉันทุกสิ่ง

แม่วัยสาวตายในอุบัติเหตุร้ายแรง

มิแรนดาร์ ฮาร์เวย์ อายุ 26 ปี ตกลงมาจกบันไดที่บ้านของเธอ และตายที่โรงพยาบาล หลังจากนั้น มิแรนดาร์ อาศัยอยู่กับสามีและลูกของเธอไม่ไกลจาก Cromer แม่ของดุนแคนอาศัยอยู่กับเขาที่นั่น นี่เป็นวันั้แย่ที่สุดของครอบครัวฮาร์เวย์ หล่อนพูด พวกเรารักมิแรนดาร์มาก และตอนนี้เธอก็มีลูกสองคน พวกเขาต้องปราศจากแม่

จูเลียตอายุ 24 ปี น้องสาวของมิแรนดาร์ หล่อนเป็นครูสอนที่โรงเรียนแห่งหนึ่งใน Cromer พี่สาวเป็นแม่ที่ดี หล่อนพูด พี่สาวก็รักฉันด้วย

ฉันนั่งกุมขมับ ไม่สามารถย้ายไปไหนได้ ฉันไม่อยากให้เกิดอุบัติเหตุมากกว่านี้ Remember Miranda  มันไม่ใช่อุบัติเหตุทางรถยนต์  มิแรนดาร์เป็นแม่ที่ดี ตกจากบันไดที่บ้านชายทะเล และฉันก็วิ่งขึ้นลงบันไดนั้น 6 -7 ครั้งต่อวัน

หลังจากนั้นฉันก็มองไปที่หนังสือพิมพ์

ตำรวจถามดุนแคน ฮาร์เวย์

ฮาร์เวย์ อายุ 34 ปี อยู่ที่บ้านวันที่ภรรยยาเกิดอุบัติเหตุ เขาอยู่ชั้นบนกับหล่อนก่อนที่หล่อนจะตกลงมา หลังจากนั้นเขาก็ลงมาที่ห้องครัว อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้อย่างไร ? ฮาร์เวยืไม่รู้ เขาไม่ได้ยินอะไร เขาพูด

ตำรวจถามดุนแคน 2 วัน ฉันอ่านแต่อ่านไม่จบ เขาไปบ้านกับเด็กๆ ไม่เห็นนิคในรถ แลนด์โรเวอร์ มิแรดาร์ตายที่บ้านและตำรวจถามดุนแคน มือฉันเย็น ขาฉันก็เย็น ฉันรู้สึกกลัว

สิ่งที่แตกต่างที่บ้านชายทะเล หลังจากที่ฉันกลับจากห้องสมุด บ้านที่เป็นบ้านมีความลับ และฮาร์เวย์ก็เป็นคนที่มีความลับด้วยเช่นกันเช่นกัน ฉันคิดเกี่ยวกับมิแรนดาร์ และอุบัติเหตุทุกวัน ฉันต้องการจะพูดคุยเกี่ยวกับบางคนเกี่ยวกับมัน แต่ฉันกลัว ทำไม ตำรวจถามดุนแคน ? ระวังที่บ้านชายทะเล ทำไมนิคพูดกับฉันแบบนั้น? มันเป็นเพราะอุบัติเหตุของมิแรนดาร์? มีคำถามมากมายในหัวฉันตอนนี้ และปัญหาที่ใหญ่ที่สุดเป็นสิ่งนี้ มิแรนดาร์ตกบันไดจิงไหม หริอมีบางคนผลักเธอ

4

ไม่มีคอบครัว

ฤดูหนาวมาถึงแล้วอากาศหนาวและมีลมแต่บางครั้งเมื่ออากาศดีขึ้นฉันเดินบนชายหาดกับเด็กๆ 2 หรือ 3 ครั้ง เห็นนิคและเขาก็ยิ้ม เราคุยกันเล็กน้อย ฉันชอบนิค แต่ฉันเกลีดเขาเพราะจูเลียต และเขาก็ไม่ชวนฉันไปดินเนอร์อีกเลย

หลังเรียนเสร็จวันคริสต์มาส ฉันขับรถไปกับเด็กๆ เพื่อซื้อต้นคริสต์มาส หลังจากพ่อแม่ฉันตาย วันคริสต์มาสก็เป็นวันที่เลวร้ายสำหรับฉัน เพราะฉันเหงา แต่ปีนี้ฉันคิดว่าฉันจะมีความสุขกับครอบครัวฮาร์เวย์ บางทีฉันลืมอุบัติเหตุของมิแรนดาร์ไป และฉันก็มีความสุขในวันคริสต์มาส

เราเดินท่ามกลางทุ่งนาและมองไปที่ต้นคริสต์มาส ทิมวิ่งขึ้นและลงฉันต้องการต้นคริส์มาสนี้ เคทิ เขาเรียก หลังจากนั้นก็วิ่งขึ้นและลงอีกครั้ง และพูดแบบเดิมอีก

ทันใดนั้น เขาวิ่งเข้าไปในต้นไม้และตกลงไป เมื่อเขาตกลงไปหัวของเขาไปชนกับต้นไม้ต้นที่สอง เขาร้องไห้

ฉันวิ่งไปที่เขา มีบางสิ่งบางอย่างบาดหัวเขาและเขาเลือดออกมาก

จูเลียตมองไปที่ฉันแต่ไม่พูดอะไรทำไมนิคไม่บอกฉันเกี่ยวกับเธอ ? เขาบอกเธอเกี่ยวกับเรื่องของเราไหม?

ใช่ ฉันโกรธแต่นิคชอบคุยกับผู้หญิง เขาชอบเธอและต้องการพาเธอไปดินเนอร์ แต่เขารักฉันและไม่มีสิ่งไหนที่จะเปลี่ยนมันได้ หล่อนหยุดและบอกเรื่องนี้กับคุณย่าแล้ว เกี่ยวกับดินเนอร์ของเธอกับนิค เพราะฉันไม่ต้องการให้เธอเป็นเพื่อนกับนิค

เธอไม่ต้องการให้หล่อนรู้เรื่องของเธอกับนิค แต่เธอบอกหล่อนเกี่ยวกับดินเนอร์ของฉันกับนิค ทำไม ฉันไม่เข้าใจ

ฉันขอโทษ ฉันรักเขามาก เขาเป็นทุกๆสิ่งของฉันนะ แต่ความรักของเราเป็นความลับ ดุนแคนเกลรยดนิค และฉันไม่ต้องการให้เขารู้เรื่องวามรักของเรา

ครอบครัวนี้มีความลับมากมาย ฉันพูด ความลับเกี่ยวกับเธอและนิค ความลับเกี่ยวกับมิแรนดาร์ ทำไมเธอไม่บอกฉันเกี่ยวกับอุบัติเหตุของมิแรนดาร์

เธอรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร จูเลียตถาม

ฉันไปห้องสมุดแลอ่านมันในหนังสือพิมพ์

จูเลียตยืนขึ้น ไม่มีใคร พูดเกี่ยวกับอุบัติเหตุของมิแรนดาร์ หล่อนพูดิไม่มีใครเห็นตอนที่เธอตกบันได

ฉันต้องการถามดุนแคน ฉันอยากถาม ทำไมตำรวจถึงได้ถามดุนแคน แต่แนกลัวคำตอบ ฉันไม่อยากอยู่ในความลับ ฉันพูด ฉันไปที่บันไดฉันจำมิแรนดาร์ได้

หลังจากนั้น จูเลียตหัวเราะ แลเสียงหัวเราะดูเยือกเย็น เราอยู่ด้วยกัน เคทิ เธอไม่ใช่คนในครอบครัว เธอไม่ได้ตกบันได

วันต่อมา ทิมรู้สึกดีขึ้น และในบ่ายวันนั้นดุนแคนพาเด็กๆกลับไปที่ฟาร์ม เพื่อซื้อต้นคริสต์มาส หลังจากนั้นฉันโทรหานิค

ฉันต้องการคุยกับเธอ ฉันพูดเบาๆ ฉันจำเป็นต้องคุยกับบางคน

อืม ... นิค พูด เจอกันที่ชายหาดเวลา 3 โมง

ฉันรอในห้องและฟังเสียงทะเลและลม บางทีจูเลียตกับนิคฉันไม่รู้แต่ฉันจำเป็นต้องคุยกับบางคน เกี่ยวกับครอบครัวฮาร์เวย์ ฉันเดินอย่างช้าๆผ่านทุ่งนาและลงไปที่เนินชายหาด บ่ายวันนั้นหนาวและมีลมแรงมาก ทะเลมืด บางทีนิคอาจจะไม่มา เขาไม่ต้องการคุยกับฉัน แต่ในที่สุดเขาก็มาถึง

มีอะไรไหม เขาถาม

นคุยกับจูเลียตแล้วเมื่อคืน ฉันเริ่มแล้วนะ เกี่ยวกับมิแรนดาร์ ฉันไม่รู้ทำไม แต่ฉันรู้สึกกลัว เธอรู้เกี่ยวกับอุบัติเหตุของมิแรนดาร์ไหม

ตำรวจถามดุนแคน นิค พูด ตาสีฟ้ามองผ่านฉันไป ทันใดนั้นสีหน้าของเขาก็เปลียนไป ดุนแคนอยู่ที่นี่ คุณบอกเขาหรือยังว่ามาที่นี่

ไม่ฉันไม่ได้บอก เขาออกจากบ้านก่อนฉันจะโทรหาเธอ ดุนแคนวิ่งลงมาจากเนินเขา เคทิ เขาเรียก

คุณมาทำอะไรที่นี่  เคทิต้องการคุยกับฉัน นิคพูดอย่างโกรธ

เคทิ กลับบ้าน เขาพูดเบาๆ

หล่อนไม่กลับไปกับคุณหรอก หล่อนกลัวคุณ กลัวฉันเหรอ ทำไม

ไม่มีอะไรฉันพูด หน้าของดุนแคนโกรธ

ทำไมคุณไม่บอกเราเกี่ยวกับเรื่องของมิแรนดาร์ นิคถาม หน้าเขาก็โกรธเหมือนกัน ฮันอยากถามคุณบางอย่าง ตำรวจถามคุณ ดุนแคน คุณบอกอะไรกับเขาในคืนนั้น

ดังนั้น ฉันอยากถามคุณ เกี่ยวกับมิแรนดาร์ ดุนแคนตะโกน คุณจำมิแรนดาร์ได้ไหม ฉันจำได้ดี ฉันจำหล่อนได้ทุกๆวัน ดุนแคนมองมาที่ฉัน และกลับไปที่นิค คุณคิดว่าฉันฆ่ามิแรนดาร์เหรอ ไปหาตำรวจกันไหม และบอกเขา ใช่ฉันเกลียดหล่อน และฉันเกลียดเธอด้วยนิค หล่อนต้องการทิ้งฉันและเด็กๆเพราะเธอ หล่นอรักเธอ หล่อนบอกฉันอย่างนั้นแต่นายไม่รักหล่อนนิค

แน่นอนไม่ใช่ฉัน นิคพูด หน้าเขาแดง ฉันชอบมิแรนดาร์ เราไปดินเนอร์กันมาแล้ว 4- 5 ครั้งแล้ว หล่อนเหงา เขามองมาที่ฉัน ตาสีฟ้าของเขา แต่ทันใดนั้น ฉันก็ไม่ชอบตาของเขา และฉันก็ไม่ชอบนิค

หล่อนต้องการทิ้งฉันและลูกๆของหล่อน แต่เธอไม่ได้รักหล่อน ดุนแคนพูด เธอรักน้องสาวของหล่อน ฉันรู้

แต่มิแรนดาร์ไม่รู้เกี่ยวกับนายและจูเลียต ทำไมไม่บอกเธอ

ฉันไม่ต้องการฟัง และฉันรู้สึกไม่สบาย และฉันเริ่มเดินกลับไปบนเนิน ฉันต้องการไปบ้าน แต่บ้านแนอยู่ไหน ฉันไม่มีใครเลย

                                                                          5

บ้าน

เคทิรอฉันก่อน ฉันดุนแคนเอง เขาวิ่งมาอยู่หลังฉัน ฉันต้องการคุยกับเธอเคทิ ผู้หญิงทุกคนชอบนิค ฉันรู้ แต่เขาไม่ใช่เพื่อนที่ดีสำหรับเธอที่เธอมี เธอรู้จักเขาที่ชายหาด เขามีเพื่อนผู้หญิงหลายคน เธอจะมีความสุขกับผู้ชายแบบนั้นได้อย่างไร

คุณคิดผิดแล้ว ฉันพูดเบาๆ ฉันหยุดชอบนิคเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ตอนนี้นิคไม่สำคัญกับฉันแล้ว ฉันรู้ แต่ดุนแคนสำคัญสำหรับฉัน และฉันไม่สามารถบอกเขาได้ 1 -2 นาทีต่อจากนั้น ฉันพูดว่าไม่มีอะไร แต่คำถามยังคงอยู่ที่นี่ ในตอนจบฉันพูด ทำไมคุณไม่บอกฉันเกี่ยวกับอุบัติเหตุของมิแรนดาร์ ฉันอารมณ์เสียมากกับเรื่องนี้

ฉันต้องการลืมเรื่องนี้ ดุนแคนพูดเบาๆ มันยากมากในเวลานี้ มิแรนดาร์กับจูเลียตรักนิค จูเลียตเกลียดมิแรนดาร์ หล่อนกลัวเพราะมิแรนดาร์ต้องการที่จะอยู่กับนิคจูเลียตบอกฉันเกี่ยวกับมิแรนดาร์และนิค เพราะเธอต้องการหยุดฉันเหมือนมิแรนดาร์

จูเลียตบอกฉันเกี่ยวกับความรักของเธอที่มีต่อนิค มันเป็นความลับ เธอพูด

ความลับเหรอ ดุนแคนหัวเราะอย่างโกรธ ดีแล้วที่มิแรนดาร์ไม่เคยรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ มันเป็นความจริง จูเลียตระวังมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ หล่อนไม่เคยคุยถึงนิคเลยแต่เห็นได้ไม่ยากหรอก ฉันเห็นรถของหล่อนที่ฟาร์มและฉันเห็นบ่อยเหมือนกับตอนนี้

ท้องฟ้ามืดกว่าเดิมตอนนี้ จูเลียตอยู่ที่นี่ในคืนที่มิแรนดาร์ตายไหม ฉันถาม บางทีจูเลียตฆ่าพี่สาวของเธอเอง ฉันคิด

ไม่ จูเลียตไม่ได้อยู่ที่นี่ นิคก็ไม่อยู่ที่นี่ ดุนแคนพูด ฉันอยู่ชั้นบน และเด็กๆอยู่ในห้องนอน จากนั้นมิแรนดาร์เรียกฉัน เข้ามาในห้องของเรา และพูดว่าฉันจะไปจากคุณดุนแคน ฉันจะไปอยู่กับนิค  ฉันโกรธมาก  แต่ฉันวิ่งลงมาข้างล่างเข้าไปในครัว ก่อนที่หล่อนตกบันได เคทิ ไม่มีใครฆ่ามิแรนดาร์ มันเป็นอุบัติเหตุ อุบัติเหตุที่ร้ายแรง ดุนแคนวางมือของเขาลงบนแขนของฉัน ตอนนี้เธอไม่สามารถลืมเรื่องมิแรนดาร์ได้ใช่ไหม เราไม่สามารถเริ่มต้นได้อีกครั้งเหรอ ฉันไม่สามารถตอบได้

เรามาถึงบ้านริมทะเล มีแสงส่องออกมาจากชั้นล่างในห้องครังและในห้องนั่งเล่น เด็กๆกำลังดูโทรทัศน์อยู่ ดุนแคนพูด เราเข้าไปข้างในบ้านกันเถอะ ดุนแคนเปิดประตูห้องนั่งเล่น ตอนนี้เราอยู่ที่บ้าน เขาบอกเด็กๆ เรากำลังเข้าครัวเพื่อทำอาหารเย็น

ในครัวอบอุ่นและเงียบ คุณฮาร์เวย์นั่งอยู่ที่เก้าอี้ของหล่อน ทันใดนั้นฉันรู้สึกกลัวอีกครั้ง สีหน้าของคุณฮาร์เวย์ดูไม่ค่อยดีนัก ฉันยืนอยู่ที่ประตูในครัว ฉันไม่สามารถเข้าห้องได้

                เรากลับกันเถอะแม่ ดุนแคนพูด เคทิอยู่กับฉันทุกๆสิ่งอยู่ที่นี่

ตาของคุณฮาร์เวย์เป็นสีดำ ใบหน้าสีขาวของหล่อน ฉันกลัวดุนแคน ฉันกลัว

เด็กๆรักเคทิ และเธอก็รักเคทิ ฉันรู้ แต่เคทิรักนิค หล่อนกำลังจะทิ้งเธอกับเด็กๆ เหมือนกับมิแรนดาร์ ทุกอย่างจะเกิดขึ้นอีกครั้ง ฉันรู้

แม่มันไม่ใช่ความจริง ไม่พูดอย่างนี้

เหมือนกับมิแรนดาร์ คุณฮาร์เวย์พูดอีกครั้ง ห้ามโกรธนะดุนแคน ฉันได้ยินเสมอ ฉันรู้ ฉันไม่สามารถดูแลดุนแคนได้ หลังจากนี้ เพราะข้ออักเสบของฉันแต่ฉันรักเธอมากเธอรู้ไหม และฉันจะช่วยเธออีกครั้ง

ทันใดนั้นฉันก็เข้าใจเรื่องทั้งหมด บอกเราเกี่ยวกับมิแรนดาร์ ฉันพูดอย่างเร็ว คืนนี้คุณจะทำอะไร

คุณฮาร์เวย์จ้องมาที่ฉัน ฉันไม่ต้องการให้เธอทิ้งเคทิฉันต้องการให้เธออยู่ที่นี่กับเด็กๆอย่ามีความสุขกับดุนแคน อนุญาตให้ฉันบอกคุณเกี่ยวกับเรื่องนี้ หล่อนพูด และต้องอยู่ที่นี่กับพวกเรา

ห้องเงียบมาก ดุนแคนจับมือฉัน และมือเขาอบอุ่นและแข็งแกร่ง

มิแรนดาร์ต้องการทิ้งดุนแคน ฉันอยู่ชั้นบนในห้องของฉัน และฉันได้ยินหล่อน ดุนแคนวิ่งลงมาข้างล่างและฉันออกมาจากห้องของฉัน และคุยกับมิแรนดาร์ หล่อนเกลียดดุนแคน และหล่อนไม่ต้องการคิดเกี่ยวกับเรื่องลูกของหล่อน คุณฮาร์เวย์เริ่มร้องไห้ ฉันผลักหล่อน หล่อนอยู่บนบันไดและฉันผลักหล่อนกับไม้เท้าของฉัน หล่อนตกบันได และฉันก็วิ่งกลับไปในห้องของฉัน ฉันไม่ต้องการฆ่าหล่อน ฉันต้องการแค่ให้หล่อนขาหัก ฉันต้องการให้หล่อนอยู่ที่บ้านกับดุนแคน แต่หล่อนตาย และในที่สุดฉันก็มีความสุข เพราะหล่อนไม่ได้ไปอยู่กับนิคคุณฮาร์เวย์พูด ในที่สุดพวกเราก็หยุดฟังหล่อน

เคทิเรื่องทั้งหมดมันยุ่งยากมาก ดุนแคนพูดอย่างเหน็ดเหนื่อย ฉันต้องโทรหาตำรวจและบอกเขาเกี่ยวกับแม่ จากนั้นฉันต้องคุยกับเด็กๆ มันยากมากสำหรับฉัน ตอนนี้ไม่มีคำถามอยู่ในหัวฉันแล้ว ตอนนี้ฉันรู้ทุกอย่างแล้ว ไม่มีอะไรที่น่ากลัว ไม่ ดุนแคน ฉันไม่ทิ้งคุณ

เด็กๆจำเป็นต้องมีคุณ เขาพูด คุณรู้ แต่ฉันจำเป็นต้องมีคุณ ฉันต้องการที่จะอยู่กับคุณ แต่เราสามารถมีความสุขได้แล้วใช่ไหมหลังจากนี้

แน่นอน เรามี ฉันบอกเขา ฉันจะทำให้ดีกว่าตอนนี้เพื่อพวกเราทุกคน

เขากอดฉัน เขาจูบฉัน และฉันก็พบบ้านใหม่ในอ้อมกอดของแขนของเขา