วันอังคารที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2558

Remember Miranda


ความทรงจำของมิแรนดาร์

1
บ้านชายทะเล
                เด็กๆและพ่อของพวกเขาจำมิแรนดาได้อย่างแน่นอนและบางครั้งพวกเขาก็พูดถึงเธอ น้องสาวของมิแรนดามาเยี่ยมพวกเราและเล่าเรื่องเกี่ยวกับแม่ของพวกเขาให้เด็กๆฟัง ฉันรู้ว่านิคก็จำมิแรนดาได้ และย่าก็จำเรื่องราวทั้งหมดของมิแรนดาได้
                ฉันไม่เคยเจอมิแรนดา แต่ทุกๆวันฉันจะเห็นภาพของเธอที่อยู่ในครัวถัดไปจากโทรศัพท์เป็นภาพของเธอและเด็กๆทุกๆวันฉันจะมองไปที่ดวงตาสีดำที่สวยงามและผมยาวสีดำของเธอ
                ฉันเห็นภาพของมิแรนดาครั้งแรกเมื่อ 2 ปีที่แล้ว เป็นวันที่หนาวในเดือนตุลาคมและฉันออกจากลอนดอนมาหางานใหม่กับครอบครัวใน Norfok ฉันขับรถไปทางทิศเหนือผ่าน Norwich และฝนก็เริ่มตกมันมืดและลมแรงมาก
                ฉันขับรถช้าๆอย่างระมัดระวังฉันต้องการเห็นเด็กๆ Harvey ก่อนพวกเขาจะเข้านอนแต่เพราะอากาศ ฉันต้องไปถึง Cromer ก่อน 8 โมง ฉันขับรถผ่านตัวเมืองตามถนนชายทะเล
                ทันใดนั้น ฉันก็ต้องหยุด มีต้นไม้ใหญ่ขวางถนนอยู่  ฉันออกมาจากรถและเห็นต้นไม่ใหญ่ ซึ่งฉันไม่สามารถเคลื่อนย้ายมันได้ หลังจากนั้นก็มีรถขับมาจอดที่หลังฉันและมีผู้ชายออกมโอ้ ต้นไม้ขวางถนน  ’ เขาเป็นผู้ชายสูง อายุประมาณ 30 ปี คุณจะไปไหน เขาถาม
                ‘ ไม่ไกลจากที่นี่ ’ ฉันพูด บ้านที่อยู่แถวถนนสายนี้ อยู่ใกล้กับทะเล มันถูกเรียกว่า ‘ บ้านชายทะเล ’ โอ้ ฉันรู้จักบ้านชายทะเล ผู้ชายพูด มันเป็นบ้านหลังสุดท้ายที่อยู่บนถนนสายนี้ แต่คืนนี้คุณไม่สามารถไปได้แล้ว เพราะมีต้นไม้ขวางถนนอยู่ เขาหยุดประมาณ 2-3 นาที ฉันชื่อ นิค วิทสัน ฉันอยู่ที่ฟาร์มบนถนนสายนี้ เราสามารถที่จะกลับไปบ้านของฉันได้ หลังจากนั้นเขาก็เดินข้ามทุ่งนาไปยังบ้านชายทะเล คุณมาพักสุดสัปดาห์เหรอ?
                ‘ ไม่  ฉันมาทำงานในบ้านหลังนี้และดูแลลูกๆของคุณ Harvey ’  แม่ของพวกเขาตายเมื่อสองปีที่แล้ว และย่าของเขาก็มีอาการภาวะข้ออักเสบที่ขาของเธอ และตอนนี้ก็เดินได้ไม่มาก ดังนั้นฉันจึงต้องมาดูแลเด็กๆ และดูแลบ้าน ฉันบอกเขา ฉันเจอ Mrs. Harvey ใน  London เมื่อหกสัปดาห์ที่แล้วหล่อนให้งานกับฉันคุณรู้จักครอบครัว Harvey ไหม? ฉันถาม
                ผู้ชายคนนั้นหัวเราะ เสียงหัวเราของเขาอบอุ่นและเป็นมิตร ใช่ ฉันรู้จักพวกเขา เขาบอก หลังจากนั้น 10 นาที เรามาถึงบ้านหลังใหญ่สีขาว ไฟชั้นล่างส่องมาดูเหมือนเป็นมิตร ฉันไม่มีบ้านเพราะพ่อกับแม่ฉันตายไปนานแล้ว ฉันไม่มีพี่ชาย น้องสาว นี่เป็นงานแรกของฉัน และฉันต้องการที่จะมีความสุขในบ้านหลังนี้
                ผู้ชายคนหนึ่งเปิดประตูเขาดูเหนื่อยๆและไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้าเขา
                สวัสดี ฉัน เคทิ วิลสัน ฉันเริ่มต้น ฉันรู้ฉันมาช้ามาก เพราะอากาศมันไม่ดีมีต้นไม้ขวางถนนอยู่ นิค พูด ดังนั้น เคทิ จึงทิ้งรถของเธอไว้ที่ฟาร์ม และเราเดินมาที่นี่
                ดุนแคน ฮาร์เวย์ มองไปที่นิค มีอะไรให้ฉันช่วยไหม เขาถามเสียงสั่น และคุณก็มาถึงที่นั่นเรียบร้อยร้อย หน้าเขาดูโกรธฉันไม่เข้าใจว่าทำไม
‘ลมแรงมาก ’ ฉันเริ่ม
ไม่เป็นไร นิค พูด เขายิ้มมาที่ฉัน ดวงตาเขาเป็นสีฟ้า ลาก่อนน่ะ เคทิ พรุ่งนี้ไปเอารถน่ะ
ไม่มีอะไรแล้วฉันเข้าบ้านและเขาพาฉันไปในห้องครัว
แม่นี่ เคทิ เขาพูด
คุณฮาร์เวย์ นั่งใกล้หน้าต่าง สวัสดีที่รัก เขาพูดอย่างอบอุ่น ‘ กลิ่นอะไร ! มาหาอะไรกินสิ ‘ หล่อนยืนและเดินผ่านห้องอย่างช้าๆ ผมหล่อนเป็นสีขาว หล่อนมีไม้เท้า เพราะขาของหล่อนไม่ดี
ฉันนั่งลงและเริ่มกิน
‘ ดุนแคนโกรธ เพราะเขาไม่ขอบนิค ’ คุณฮาร์เวย์บอกฉันเบาๆ เขาไม่ได้โกรธเธอ
ทำไมคุณคุนแคนไม่ชอบนิคนะ ?  ฉันคิด ฉันไม่เข้าใจ แต่ฉันไม่อยากจะถามคุณฮาร์เวย์
เช้าวันถัดมาฉันเจอกับเด็กๆ ทิม อายุ 5 ขวบ เขาวิ่งขึ้นและลงในสวนกับลูกบอล ซูซาน อายุ 7 ขวบ เป็นเด็กผู้หญิงเงียบๆมีดวงตาสีน้ำตาลหล่อนมองฉันอย่างระมัดระวังแต่หล่อนก็ไม่ยิ้ม
อากาศเปลี่ยนแสงแดดจากดวงอาทิตย์ทำให้อบอุ่นในตอนบ่ายฉันเดดินกับเด็กที่ทะเลท้องฟ้ามีสีฟ้า และทะเลสวยงาม ฉันทำอาหารเย็นและเราก็กินอาหารเย็นในห้องครัว
หลังจากอาหารเย็นจูเลียตก็มาถึง
ฉันทิ้งรถไว้ที่นิคเหรอ หล่อนพุด มีต้นไม้ขวางถนนอยู่เหรอ จุเลียตมีผมยาวสีดำดวงตาสีดำ หล่อนเป็นน้องสาวของมิแรนดา มิแรนดาเป็นคนดี หล่อนบอกฉัน เป็นคนดีและสวย
ใช่ ฉันรู้ ฉันพูดเบาๆ ฉันเห็นภาพของหล่อนกับทิมและซูซานที่อยู่ถัดจากโทรศัพท์
มิแรนดา เป็นแม่ของพวกเราซุซานพูด หล่อนตายไปนานแล้ว
ทันใดนั้นจูเลียตก็พูดขึ้นว่า เราไปดูหนังกันไหม ฉันต้องการพาทิมกับซูซานไป เคทิ เธอไปกับเราด้วยก็ได้
ทิม เริ่มตะโกน ไปดูหนัง ไปดูหนั
เงียบเลยทิม ดุนแคนพูด เขาดูโกรธ ไม่ จูเลียต พรุ่งนี้เด็กๆต้องไปโรงเรียนต้องรีบเข้านอน
ทิม ร้องไห้ ฉันอยากไปกับจูเลียต เขาพูด
ไม่ ทิม ดุนแคนพูด
เราสามารถไปดูหนังได้สัปดาห์หน้า ฉันพูดอย่างเร็ว
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ดุนแคนไปอยู่ที่ลอนดอน 3 สัปดาห์ สำหรับงานของเขา เขาทำงานในบริษัทใหญ่ ในลอนดอน ปกติเขาทำงานกับคอมพิวเตอร์ที่บ้าน แต่เขาไปนาน ฉันชอบเด็กๆและคุณฮาร์เวย์  แต่ฉันไม่มีเพื่อน
วันหนึ่งฉันออกมาซื้อของที่ร้านค้า ใน Cromer และเจอจูเลียต
สวัสดี หล่อนพูด ดีใจจังที่เจอเธอ ไปหากาแฟกินและคุยกันดีกว่า และเราก็ไปด้วยกัน
และจูเลียตบอกฉันเกี่ยวกับงานของเธอ และเธอคุยเกี่ยวกับซูซานและทิมและคุยเกี่ยวกับพี่สาวของเธอ
ฉันไปเยี่ยมมิแรนดาที่บ้านชายทะเลบ่อย เพราะเธอไม่มีความสุขที่จะอยู่ที่นั่น จูเลียต พูดเบาๆ ดุนแคนเป็นผู้ชายเข้าใจยาก เธอก็เห็นแล้ว เขารักเธอมาก แต่ส่วนใหญ่เขาอยู่ที่ลอนดอน หล่อนรักเด็กๆและย่ามาก แต่หล่อนก็รู้สึกเหงานฉันก็รู้สึกเหงานเหมือนกันที่บ้านชายทะเล
จุเลียต ยืนขึ้นและยิ้มอย่างอบอุ่น ฉันต้องไปแล้ว สุดสัดาห์ไปดูหนังกับเด็กๆนะ คืนนี้ถามคุณย่าแล้วโทรบอกฉันด้วย และในที่สุดฉันก็เจอเพื่อน









2
ความลับแรก
อากาศเปลี่ยนไปฤดูใบไม้ร่วงทำให้อากาศอบอุ่นและสวยงาม เกือบทุกวันฉันและเด็กๆ เดินตามชายหาด สีฟ้าของน้ำทะเลดูเป็นมิตร และต้นไม้ที่มีทั้งสีแดงและสีเหลืองในฤดูใบไม้ผลิ ดูสวยงามในเวลาที่มีแสงแดด บ่ายวันหนึ่งเราเดินข้ามทุ่งนาลงมาที่เนินชายทะเล ซูซานวิ่งนำหน้าทิมเขาร้องเพลงและหัวเราะ เพราะพวกเขาชอบเล่นบนชายหาด
สวัสดี เคทิ สบายดีไหม? บางคนพูดอยู่ข้างหลังฉัน
ฉันหยุด เขาคือนิค ชาวนาที่มีรูปร่างสูงกับดวงตาสีฟ้า ฉันสบายดี ขอบคุณ
คุณดูเหงาๆนะ เขาพูดและยิ้ม คุณ้องการเพื่อน ไปทานข้าวเย็นด้วยกันไหม? เราจะไปเจอกันที่ Cromer นะ ตอนเย็นวันถัดไป ฉันขับรถไปที่ฟาร์มของนิค เขาดูเป็นมิตรและน่าสนใจ เย็นวันนั้น เราไม่ได้พูดถึงครอบครัวฮาร์เวย์เลย
แต่ก่อนที่เขาจะบอกลา นิคถามเกี่ยวกับดุนแคน ว่าคุณจะบอกดุนแคนเรื่องวันนี้ไหม
ไม่ ฉันพูดอย่างเร็ว จากนั้นฉันหยุด เดือนนี้ดุนแคนอยู่ที่ลอนดอน ฉันพูดอย่างช้าๆคุณฮาร์เวย์บอกฉันเรื่องของคุณกับดุนแคนแล้ว
นิคหัวเราะเบาๆ แสดงว่าตอนนี้คุณมีความลับ เขาพูด ระวังตัวด้วยน่ะเคทิ อยู่ที่บ้านชายทะเล
ฉันไม่เข้าใจ ฉันพูด ว่าทำไมคุณถึงไม่ชอบดุนแคน
ฉันไม่สามารถพูดไปด้เขาพูด
ฉันจะไม่บอกคุณฮาร์เวย์ เกี่ยวกับเรื่องของนิค เพราะมันอาจจะเป็นสิ่งที่ผิด แต่ฉันจะบอกจูเลียต
ฉันชอบนิคมาก ฉันบอกหล่อน ฉันต้องการจะเจอเขาอีกครั้ง แต่จูเลียตเงียบและบ่ายวันนั้นหล่อนก็ไม่พูดอะไรมาก
ตอนเย็นฉันส่งเด็กๆเข้านอนและอ่านนิทานให้พวกเขาฟัง หลังจากนั้นฉันก็ลงมาข้างล่างช้าๆฉันคิดถึงนิค และต้องการเจอเขาอีกครั้ง
คุณฮาร์เวย์นั่งอย่างเงียบๆที่เก้าอี้ตัวใหญ่ของเธอในห้องครัว เคทิ ฉันต้องการคุยกับเธอที่รัก หล่อนพูด มานั่งตรงนี้สิ
ฉันนั่งลงใกล้เธอ ฉันไม่ต้องการพูด ฉันต้องการหยุดทำงานในครัวและขึ้นไปดูโทรทัศน์ในห้องของฉัน
เธอเป็นผู้หญิงที่ดี หล่อนเริ่มพูดอย่างใจดี ซูซานกับทิมชอบเธอและฉันก็มีความสุขมากที่เธอมาทำงานในบ้าน
ฉันยิ้มและรอแต่เวลานั้นก็มาถึง
แต่ฉันต้องคุยกับเธอเกี่ยวกับเรื่องของนิค วัทสัน การอยู่ที่นี่บางทีอาจจะเหงากับฉันและเด็กๆดุนแคนเป็นคนเงียบมาก แนรู้ว่าเวลาของเขาส่วนใหญ่อยู่ที่ลอนดอน แต่นิคไม่ชอบดุนแคนและดุนแคนก็เกลียดนิค เรื่องมันยาวและฉันไม่อยากพูดถึงมัน ฉันจะไม่บอกดุนแคนเกี่ยวกับเรื่องเย็นวันนี้แต่ฉันไม่ต้องการเจอนิคอีก
ฉันรู้สึกหน้าร้อนและมือเย็น คุณฮาร์เวย์รู้ว่าฉันไปกินข้าวกับนิคใครเป็นคนบอก? และทำไมฉันถึงโกรธคุณฮาร์เวย์ เพราะฉันต้องการเจอนิคอีกครั้งแต่ฉันไม่ต้องการสูญเสียงานนี้ไป
ฉันไม่เข้าใจฉันคิดเงียบๆ
คุณฮาร์เวย์ยืนขึ้น ทำไมเธอต้องเข้าใจ? หล่อนถามอย่างโกรธ ห้ามเจอนิค วัทสันอีก ได้ยินไหม?
‘ ย่า’
เรามองไปที่ ซูซานและทิม ที่บันได กำลังทำอะไรกันเด็กๆคุณฮาร์เวย์พูด หล่อนถือไม้เท้าของหล่อน เริ่มเดินผ่านห้องอย่างช้าๆ
ทิมกลัว ซูซานพูด เขานอนไม่หลับจึงมาเรียกเคทิ
ฉันไม่กลัว เธอมากกว่าที่ควรจะกลัว เพราะนิค ทิมพูด และฟลักซูซาน
ไม่ทิม คุณฮาร์เวย์ เอหน้าซีดอย่าทำอย่างนั้น เคทิขึ้นไปข้างบนและพาพวกเขาไปนอน
ฉันวิ่งขึ้นข้างบนและพาเด็กๆกลับไปห้องของพวกเขา ทิมวางมือเล็กของเขาลงบนหน้าของฉันและจูบฉัน ราตรีสวัสดิ์ เคทิ ฉันชอบเธอ เขาพูด ฉันยิ้มและบอกว่าฉันก็ชอบเธอเหมือนกัน
ราตรีสวัสดิ์ ซูซานฉันไม่ต้องการใช้เธอโกรธย่า ซูซานพุดเบาๆ
ทำไมเธอกลัวนิค ฉันถาม  ฉันไม่รุ้ ซูซานพูด พ่อเกลียดเขาฉันก็ไม่รู้ว่าทำไม เขาเป็นคนไม่ดี ทิมพูด ย่าบอกฉันและฉันก้ไม่เจอนิคนานแล้ว


 3
อุบัติเหตุรุนแรง
ดุนแคนกลับมาที่บ้านอีกครั้ง ทำไมเขาเกลียดนิค ฉันต้องการเข้าใจแต่ฉันไม่ถาม เพราะฉันกลัวดุนแคน เขาไม่ค่อยพูดมากและเขาทำงานเป้นเวลาหลายชั่วโมงในห้องคุณยายฮาร์เวย์ชอบทำกับข้าวแต่เพราะภาวะข้ออักเสบของเธอ เธอจึงไม่สามารถทำกับข้าวได้นานๆและไม่สามารถดูแลเด็กๆและบ้านได้ บ่อยครั้งเธอรู้สึกอารมณ์เสีย เพราะสิ่งนี้แต่เธอมีความสุขมากกว่ากับดุนแคนที่บ้าน หล่อนยิ้มมากขึ้นและทำกับข้าวเพื่อเขาทุกวัน บางครั้งปิ้งขนมปัง ดุนแคนเป็นคนใจดีกับแม่ของเขาและเล่นกับเด้กทุกวัน เขาพาพวกเด็กๆไปโรงเรียนทุกเช้าและฉันขับรถเขากลับบ้านในตอนบ่าย
บ่ายวันศุกร์วันหนึ่งฉันขับรถจากบ้านริมทะเลผ่านฟาร์มของนิค หลังจากนั้นฉันเห็นรถแลนด์โรเวอร์ของนิคบนถนนในฟาร์ม เขาขับรถเร็วมาก ฉันคิด ไม่นะ ทำไมเขาไม่หยุดรถ เขาออกไปจาดฟาร์มและเกือบชนรถของแน ฉันไม่สามารถหยุดได้ ดังนั้นแนขับรถออกจากถนนและรถแลนด์โรเวอร์ก็ผ่านไปเพียงไม่กี่เซ็น
รถแลนด์โรเวอร์หยุด นิควิ่งออกมาจากรถมาที่รถของฉันและเปิดประตู เคทิ เธอเป็นไรไหม? หลังจากนนั้นฉันเห็นผู้หญิงในรแลนด์โรเวอร์ คือ จูเลียต หล่อนออกมาและวิ่งมาที่พวกเรา
เธอต้องขับรถให้ระมัดระวังมากกว่านี้ นิค! หล่อนพูดอย่างโกรธ คุณเกือบจะชนเคทิแล้วหล่อนสวมเสื้อโค้ชสีแดงสวยและกางเกงสีดำ ตาสีดำของเธอดูโกรธ แต่เขาจ้องไปที่นิคไม่ใช่ที่ฉัน
เคทิไม่เป็นไร เขาบอกกับเธอ เขาวางมือลงบนแขนของหล่อน ตาสีฟ้าดูอ่อนโยนแต่เขาจ้องไปที่จูเลียตไม่มองมาที่แน
เราไม่ต้องการให้ใครเกิดอุบัติเหตุมากกว่านี้ จูเลียตพูดเบาๆ Remember Miranda
ช่วยเลื่อนรถออกด้วย ฉันพูดสั่นๆ ฉันต้องไปรับเด็กๆ เดี่ยวฉันจะไปสาย
อย่าโกระนะ นิค ยิ้มมาที่ฉัน ฉันขอโทษ เขาขึ้นรถและขับมันออกไป
จูเลียตยืนใกล้รถฉัน คุณกันนิคเป็นเพื่อนกัน ฉันพูดกับหล่อน เธอไม่บอกฉันเกี่ยวกับเรื่องนั้น
จูเลียตบอกว่ามันไม่มีอะไร เธอไม่เข้าใจ และให้มันจบลงอย่าทำให้เป็นเรื่องยาก
ฉันขับรถกลับ ฉันเกือบจะร้องไห้และทิ้งความโกรธจูเลียตเป็นเพื่อนฉัน ฉันกินกาแฟกับเธอและดูหนังกับเธอ เอไม่พูดอะไรเกี่ยวกับนิค ทำไม?ฉันไปทานข้าวเย็นกับนิคคุยกันตลอด แต่เขาไม่พูดอะไรเกี่ยวกับจูเลียตทำไมฉันรู้สึกเกลียดนิคและจูเลียต
บ่ายวันนั้นภาวะข้ออักเสบของคุณฮาร์เวย์แย่และหล่อนเข้านอนเร็ว ดุนแคนทำอาหารเย็นกินกับฉันและเด็กๆ ดุนแคนพูดคุยและหัวเราะกับเด็กๆและแนรู้สึกมีความสุขกับพวกเขา
ครั้งหนึ่งฉันรู้สึกว่าดุนแคนมองมาที่ฉัน และทันใดนั้นฉันก็หน้าร้อนฉันไม่ต้องการคิดถึงจูเลียตกับนิค
แต่ในไม่ช้าในห้องของฉัน ฉันจำหน้าและแววตาที่โกรธของจุเลียตได้ เราไม่ต้องการให้เกิดอุบัติเหตุมากกว่านี้ Remember Miranda หลังจากนั้นฉันก็จำได้ว่า คุณฮาร์เวย์อยู่ที่ลอนดอน แม่ของเด็กๆตายมาแล้ว  2 ปี  หล่อนบอกฉันถึงเรื่องนั้น แต่ไม่ได้บอกเกี่ยวกับอุบัติเหตุ บางทีมันอาจเกิดจากอุบัติเหตุรถยนต์ หรือบางทีนิคเป็นคนฆ่ามิแรนดาร์กับรถของเขา ดุนแคนเกลัยดนิค คุณฮารืเวย์บอกฉันแบบนั้นด้วย ทำไมดุนแคนเกลียดนิคเพราะนิคเป็นคนฆ่ามิแรดาร์เหรอ
ในที่สุดฉันก็หลับแต่หลับไม่สนิท วันถัดไปเป็นวันเสาร์ และฉันว่างในตอนเช้า ดุนแคนไปร้านค้ากับเด็กๆและฉันไปห้องสมุดใน Cromer มิแรนดาร์ตายวันที่ 30 กันยายน 2 ปีที่แล้วฉันรู้แค่นั้น บางทีหนังสือพิมพ์อาจจะลงข่าวเขียนเกี่ยวกับหล่อนหลังจากที่หล่อนตายไปแล้ว ฉันต้องหาบางสิ่งเกี่ยวกับเธอ เพราะฉันต้องการเข้าใจครอบครัวฮาร์เวย์
ฉับพบหนังสือพิมพ์เก่าๆและเริ่มอ่านหนังสือพิมพ์ วันที่  1 ตุลาคม บอกฉันทุกสิ่ง
แม่วัยสาวตายในอุบัติเหตุร้ายแรง
มิแรนดาร์ ฮาร์เวย์ อายุ 26 ปี ตกลงมาจกบันไดที่บ้านของเธอ และตายที่โรงพยาบาล หลังจากนั้น มิแรนดาร์ อาศัยอยู่กับสามีและลูกของเธอไม่ไกลจาก Cromer แม่ของดุนแคนอาศัยอยู่กับเขาที่นั่น นี่เป็นวันั้แย่ที่สุดของครอบครัวฮาร์เวย์ หล่อนพูด พวกเรารักมิแรนดาร์มาก และตอนนี้เธอก็มีลูกสองคน พวกเขาต้องปราศจากแม่
จูเลียตอายุ 24 ปี น้องสาวของมิแรนดาร์ หล่อนเป็นครูสอนที่โรงเรียนแห่งหนึ่งใน Cromer พี่สาวเป็นแม่ที่ดี หล่อนพูด พี่สาวก็รักฉันด้วย
ฉันนั่งกุมขมับ ไม่สามารถย้ายไปไหนได้ ฉันไม่อยากให้เกิดอุบัติเหตุมากกว่านี้ Remember Miranda  มันไม่ใช่อุบัติเหตุทางรถยนต์  มิแรนดาร์เป็นแม่ที่ดี ตกจากบันไดที่บ้านชายทะเล และฉันก็วิ่งขึ้นลงบันไดนั้น 6 -7 ครั้งต่อวัน
หลังจากนั้นฉันก็มองไปที่หนังสือพิมพ์
ตำรวจถามดุนแคน ฮาร์เวย์
ฮาร์เวย์ อายุ 34 ปี อยู่ที่บ้านวันที่ภรรยยาเกิดอุบัติเหตุ เขาอยู่ชั้นบนกับหล่อนก่อนที่หล่อนจะตกลงมา หลังจากนั้นเขาก็ลงมาที่ห้องครัว อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้อย่างไร ? ฮาร์เวยืไม่รู้ เขาไม่ได้ยินอะไร เขาพูด
ตำรวจถามดุนแคน 2 วัน ฉันอ่านแต่อ่านไม่จบ เขาไปบ้านกับเด็กๆ ไม่เห็นนิคในรถ แลนด์โรเวอร์ มิแรดาร์ตายที่บ้านและตำรวจถามดุนแคน มือฉันเย็น ขาฉันก็เย็น ฉันรู้สึกกลัว
สิ่งที่แตกต่างที่บ้านชายทะเล หลังจากที่ฉันกลับจากห้องสมุด บ้านที่เป็นบ้านมีความลับ และฮาร์เวย์ก็เป็นคนที่มีความลับด้วยเช่นกันเช่นกัน ฉันคิดเกี่ยวกับมิแรนดาร์ และอุบัติเหตุทุกวัน ฉันต้องการจะพูดคุยเกี่ยวกับบางคนเกี่ยวกับมัน แต่ฉันกลัว ทำไม ตำรวจถามดุนแคน ? ระวังที่บ้านชายทะเล ทำไมนิคพูดกับฉันแบบนั้น? มันเป็นเพราะอุบัติเหตุของมิแรนดาร์? มีคำถามมากมายในหัวฉันตอนนี้ และปัญหาที่ใหญ่ที่สุดเป็นสิ่งนี้ มิแรนดาร์ตกบันไดจิงไหม หริอมีบางคนผลักเธอ



4
ไม่มีคอบครัว
ฤดูหนาวมาถึงแล้วอากาศหนาวและมีลมแต่บางครั้งเมื่ออากาศดีขึ้นฉันเดินบนชายหาดกับเด็กๆ 2 หรือ 3 ครั้ง เห็นนิคและเขาก็ยิ้ม เราคุยกันเล็กน้อย ฉันชอบนิค แต่ฉันเกลีดเขาเพราะจูเลียต และเขาก็ไม่ชวนฉันไปดินเนอร์อีกเลย
หลังเรียนเสร็จวันคริสต์มาส ฉันขับรถไปกับเด็กๆ เพื่อซื้อต้นคริสต์มาส หลังจากพ่อแม่ฉันตาย วันคริสต์มาสก็เป็นวันที่เลวร้ายสำหรับฉัน เพราะฉันเหงา แต่ปีนี้ฉันคิดว่าฉันจะมีความสุขกับครอบครัวฮาร์เวย์ บางทีฉันลืมอุบัติเหตุของมิแรนดาร์ไป และฉันก็มีความสุขในวันคริสต์มาส
เราเดินท่ามกลางทุ่งนาและมองไปที่ต้นคริสต์มาส ทิมวิ่งขึ้นและลงฉันต้องการต้นคริส์มาสนี้ เคทิ เขาเรียก หลังจากนั้นก็วิ่งขึ้นและลงอีกครั้ง และพูดแบบเดิมอีก
ทันใดนั้น เขาวิ่งเข้าไปในต้นไม้และตกลงไป เมื่อเขาตกลงไปหัวของเขาไปชนกับต้นไม้ต้นที่สอง เขาร้องไห้
ฉันวิ่งไปที่เขา มีบางสิ่งบางอย่างบาดหัวเขาและเขาเลือดออกมาก
จูเลียตมองไปที่ฉันแต่ไม่พูดอะไรทำไมนิคไม่บอกฉันเกี่ยวกับเธอ ? เขาบอกเธอเกี่ยวกับเรื่องของเราไหม?
ใช่ ฉันโกรธแต่นิคชอบคุยกับผู้หญิง เขาชอบเธอและต้องการพาเธอไปดินเนอร์ แต่เขารักฉันและไม่มีสิ่งไหนที่จะเปลี่ยนมันได้ หล่อนหยุดและบอกเรื่องนี้กับคุณย่าแล้ว เกี่ยวกับดินเนอร์ของเธอกับนิค เพราะฉันไม่ต้องการให้เธอเป็นเพื่อนกับนิค
เธอไม่ต้องการให้หล่อนรู้เรื่องของเธอกับนิค แต่เธอบอกหล่อนเกี่ยวกับดินเนอร์ของฉันกับนิค ทำไม ฉันไม่เข้าใจ
ฉันขอโทษ ฉันรักเขามาก เขาเป็นทุกๆสิ่งของฉันนะ แต่ความรักของเราเป็นความลับ ดุนแคนเกลรยดนิค และฉันไม่ต้องการให้เขารู้เรื่องวามรักของเรา
ครอบครัวนี้มีความลับมากมาย ฉันพูด ความลับเกี่ยวกับเธอและนิค ความลับเกี่ยวกับมิแรนดาร์ ทำไมเธอไม่บอกฉันเกี่ยวกับอุบัติเหตุของมิแรนดาร์
เธอรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร จูเลียตถาม
ฉันไปห้องสมุดแลอ่านมันในหนังสือพิมพ์
จูเลียตยืนขึ้น ไม่มีใคร พูดเกี่ยวกับอุบัติเหตุของมิแรนดาร์ หล่อนพูดิไม่มีใครเห็นตอนที่เธอตกบันได
ฉันต้องการถามดุนแคน ฉันอยากถาม ทำไมตำรวจถึงได้ถามดุนแคน แต่แนกลัวคำตอบ ฉันไม่อยากอยู่ในความลับ ฉันพูด ฉันไปที่บันไดฉันจำมิแรนดาร์ได้
หลังจากนั้น จูเลียตหัวเราะ แลเสียงหัวเราะดูเยือกเย็น เราอยู่ด้วยกัน เคทิ เธอไม่ใช่คนในครอบครัว เธอไม่ได้ตกบันได
วันต่อมา ทิมรู้สึกดีขึ้น และในบ่ายวันนั้นดุนแคนพาเด็กๆกลับไปที่ฟาร์ม เพื่อซื้อต้นคริสต์มาส หลังจากนั้นฉันโทรหานิค
ฉันต้องการคุยกับเธอ ฉันพูดเบาๆ ฉันจำเป็นต้องคุยกับบางคน
อืม ... นิค พูด เจอกันที่ชายหาดเวลา 3 โมง
ฉันรอในห้องและฟังเสียงทะเลและลม บางทีจูเลียตกับนิคฉันไม่รู้แต่ฉันจำเป็นต้องคุยกับบางคน เกี่ยวกับครอบครัวฮาร์เวย์ ฉันเดินอย่างช้าๆผ่านทุ่งนาและลงไปที่เนินชายหาด บ่ายวันนั้นหนาวและมีลมแรงมาก ทะเลมืด บางทีนิคอาจจะไม่มา เขาไม่ต้องการคุยกับฉัน แต่ในที่สุดเขาก็มาถึง
มีอะไรไหม เขาถาม
นคุยกับจูเลียตแล้วเมื่อคืน ฉันเริ่มแล้วนะ เกี่ยวกับมิแรนดาร์ ฉันไม่รู้ทำไม แต่ฉันรู้สึกกลัว เธอรู้เกี่ยวกับอุบัติเหตุของมิแรนดาร์ไหม
ตำรวจถามดุนแคน นิค พูด ตาสีฟ้ามองผ่านฉันไป ทันใดนั้นสีหน้าของเขาก็เปลียนไป ดุนแคนอยู่ที่นี่ คุณบอกเขาหรือยังว่ามาที่นี่
ไม่ฉันไม่ได้บอก เขาออกจากบ้านก่อนฉันจะโทรหาเธอ ดุนแคนวิ่งลงมาจากเนินเขา เคทิ เขาเรียก
คุณมาทำอะไรที่นี่  เคทิต้องการคุยกับฉัน นิคพูดอย่างโกรธ
เคทิ กลับบ้าน เขาพูดเบาๆ
หล่อนไม่กลับไปกับคุณหรอก หล่อนกลัวคุณ กลัวฉันเหรอ ทำไม
ไม่มีอะไรฉันพูด หน้าของดุนแคนโกรธ
ทำไมคุณไม่บอกเราเกี่ยวกับเรื่องของมิแรนดาร์ นิคถาม หน้าเขาก็โกรธเหมือนกัน ฮันอยากถามคุณบางอย่าง ตำรวจถามคุณ ดุนแคน คุณบอกอะไรกับเขาในคืนนั้น
ดังนั้น ฉันอยากถามคุณ เกี่ยวกับมิแรนดาร์ ดุนแคนตะโกน คุณจำมิแรนดาร์ได้ไหม ฉันจำได้ดี ฉันจำหล่อนได้ทุกๆวัน ดุนแคนมองมาที่ฉัน และกลับไปที่นิค คุณคิดว่าฉันฆ่ามิแรนดาร์เหรอ ไปหาตำรวจกันไหม และบอกเขา ใช่ฉันเกลียดหล่อน และฉันเกลียดเธอด้วยนิค หล่อนต้องการทิ้งฉันและเด็กๆเพราะเธอ หล่นอรักเธอ หล่อนบอกฉันอย่างนั้นแต่นายไม่รักหล่อนนิค
แน่นอนไม่ใช่ฉัน นิคพูด หน้าเขาแดง ฉันชอบมิแรนดาร์ เราไปดินเนอร์กันมาแล้ว 4- 5 ครั้งแล้ว หล่อนเหงา เขามองมาที่ฉัน ตาสีฟ้าของเขา แต่ทันใดนั้น ฉันก็ไม่ชอบตาของเขา และฉันก็ไม่ชอบนิค
หล่อนต้องการทิ้งฉันและลูกๆของหล่อน แต่เธอไม่ได้รักหล่อน ดุนแคนพูด เธอรักน้องสาวของหล่อน ฉันรู้
แต่มิแรนดาร์ไม่รู้เกี่ยวกับนายและจูเลียต ทำไมไม่บอกเธอ

ฉันไม่ต้องการฟัง และฉันรู้สึกไม่สบาย และฉันเริ่มเดินกลับไปบนเนิน ฉันต้องการไปบ้าน แต่บ้านแนอยู่ไหน ฉันไม่มีใครเลย





                                                                          5
บ้าน
เคทิรอฉันก่อน ฉันดุนแคนเอง เขาวิ่งมาอยู่หลังฉัน ฉันต้องการคุยกับเธอเคทิ ผู้หญิงทุกคนชอบนิค ฉันรู้ แต่เขาไม่ใช่เพื่อนที่ดีสำหรับเธอที่เธอมี เธอรู้จักเขาที่ชายหาด เขามีเพื่อนผู้หญิงหลายคน เธอจะมีความสุขกับผู้ชายแบบนั้นได้อย่างไร
คุณคิดผิดแล้ว ฉันพูดเบาๆ ฉันหยุดชอบนิคเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ตอนนี้นิคไม่สำคัญกับฉันแล้ว ฉันรู้ แต่ดุนแคนสำคัญสำหรับฉัน และฉันไม่สามารถบอกเขาได้ 1 -2 นาทีต่อจากนั้น ฉันพูดว่าไม่มีอะไร แต่คำถามยังคงอยู่ที่นี่ ในตอนจบฉันพูด ทำไมคุณไม่บอกฉันเกี่ยวกับอุบัติเหตุของมิแรนดาร์ ฉันอารมณ์เสียมากกับเรื่องนี้
ฉันต้องการลืมเรื่องนี้ ดุนแคนพูดเบาๆ มันยากมากในเวลานี้ มิแรนดาร์กับจูเลียตรักนิค จูเลียตเกลียดมิแรนดาร์ หล่อนกลัวเพราะมิแรนดาร์ต้องการที่จะอยู่กับนิคจูเลียตบอกฉันเกี่ยวกับมิแรนดาร์และนิค เพราะเธอต้องการหยุดฉันเหมือนมิแรนดาร์
จูเลียตบอกฉันเกี่ยวกับความรักของเธอที่มีต่อนิค มันเป็นความลับ เธอพูด
ความลับเหรอ ดุนแคนหัวเราะอย่างโกรธ ดีแล้วที่มิแรนดาร์ไม่เคยรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ มันเป็นความจริง จูเลียตระวังมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ หล่อนไม่เคยคุยถึงนิคเลยแต่เห็นได้ไม่ยากหรอก ฉันเห็นรถของหล่อนที่ฟาร์มและฉันเห็นบ่อยเหมือนกับตอนนี้
ท้องฟ้ามืดกว่าเดิมตอนนี้ จูเลียตอยู่ที่นี่ในคืนที่มิแรนดาร์ตายไหม ฉันถาม บางทีจูเลียตฆ่าพี่สาวของเธอเอง ฉันคิด
ไม่ จูเลียตไม่ได้อยู่ที่นี่ นิคก็ไม่อยู่ที่นี่ ดุนแคนพูด ฉันอยู่ชั้นบน และเด็กๆอยู่ในห้องนอน จากนั้นมิแรนดาร์เรียกฉัน เข้ามาในห้องของเรา และพูดว่าฉันจะไปจากคุณดุนแคน ฉันจะไปอยู่กับนิค  ฉันโกรธมาก  แต่ฉันวิ่งลงมาข้างล่างเข้าไปในครัว ก่อนที่หล่อนตกบันได เคทิ ไม่มีใครฆ่ามิแรนดาร์ มันเป็นอุบัติเหตุ อุบัติเหตุที่ร้ายแรง ดุนแคนวางมือของเขาลงบนแขนของฉัน ตอนนี้เธอไม่สามารถลืมเรื่องมิแรนดาร์ได้ใช่ไหม เราไม่สามารถเริ่มต้นได้อีกครั้งเหรอ ฉันไม่สามารถตอบได้
เรามาถึงบ้านริมทะเล มีแสงส่องออกมาจากชั้นล่างในห้องครังและในห้องนั่งเล่น เด็กๆกำลังดูโทรทัศน์อยู่ ดุนแคนพูด เราเข้าไปข้างในบ้านกันเถอะ ดุนแคนเปิดประตูห้องนั่งเล่น ตอนนี้เราอยู่ที่บ้าน เขาบอกเด็กๆ เรากำลังเข้าครัวเพื่อทำอาหารเย็น
ในครัวอบอุ่นและเงียบ คุณฮาร์เวย์นั่งอยู่ที่เก้าอี้ของหล่อน ทันใดนั้นฉันรู้สึกกลัวอีกครั้ง สีหน้าของคุณฮาร์เวย์ดูไม่ค่อยดีนัก ฉันยืนอยู่ที่ประตูในครัว ฉันไม่สามารถเข้าห้องได้
                เรากลับกันเถอะแม่ ดุนแคนพูด เคทิอยู่กับฉันทุกๆสิ่งอยู่ที่นี่
ตาของคุณฮาร์เวย์เป็นสีดำ ใบหน้าสีขาวของหล่อน ฉันกลัวดุนแคน ฉันกลัว
เด็กๆรักเคทิ และเธอก็รักเคทิ ฉันรู้ แต่เคทิรักนิค หล่อนกำลังจะทิ้งเธอกับเด็กๆ เหมือนกับมิแรนดาร์ ทุกอย่างจะเกิดขึ้นอีกครั้ง ฉันรู้
แม่มันไม่ใช่ความจริง ไม่พูดอย่างนี้
เหมือนกับมิแรนดาร์ คุณฮาร์เวย์พูดอีกครั้ง ห้ามโกรธนะดุนแคน ฉันได้ยินเสมอ ฉันรู้ ฉันไม่สามารถดูแลดุนแคนได้ หลังจากนี้ เพราะข้ออักเสบของฉันแต่ฉันรักเธอมากเธอรู้ไหม และฉันจะช่วยเธออีกครั้ง
ทันใดนั้นฉันก็เข้าใจเรื่องทั้งหมด บอกเราเกี่ยวกับมิแรนดาร์ ฉันพูดอย่างเร็ว คืนนี้คุณจะทำอะไร
คุณฮาร์เวย์จ้องมาที่ฉัน ฉันไม่ต้องการให้เธอทิ้งเคทิฉันต้องการให้เธออยู่ที่นี่กับเด็กๆอย่ามีความสุขกับดุนแคน อนุญาตให้ฉันบอกคุณเกี่ยวกับเรื่องนี้ หล่อนพูด และต้องอยู่ที่นี่กับพวกเรา
ห้องเงียบมาก ดุนแคนจับมือฉัน และมือเขาอบอุ่นและแข็งแกร่ง
มิแรนดาร์ต้องการทิ้งดุนแคน ฉันอยู่ชั้นบนในห้องของฉัน และฉันได้ยินหล่อน ดุนแคนวิ่งลงมาข้างล่างและฉันออกมาจากห้องของฉัน และคุยกับมิแรนดาร์ หล่อนเกลียดดุนแคน และหล่อนไม่ต้องการคิดเกี่ยวกับเรื่องลูกของหล่อน คุณฮาร์เวย์เริ่มร้องไห้ ฉันผลักหล่อน หล่อนอยู่บนบันไดและฉันผลักหล่อนกับไม้เท้าของฉัน หล่อนตกบันได และฉันก็วิ่งกลับไปในห้องของฉัน ฉันไม่ต้องการฆ่าหล่อน ฉันต้องการแค่ให้หล่อนขาหัก ฉันต้องการให้หล่อนอยู่ที่บ้านกับดุนแคน แต่หล่อนตาย และในที่สุดฉันก็มีความสุข เพราะหล่อนไม่ได้ไปอยู่กับนิคคุณฮาร์เวย์พูด ในที่สุดพวกเราก็หยุดฟังหล่อน
เคทิเรื่องทั้งหมดมันยุ่งยากมาก ดุนแคนพูดอย่างเหน็ดเหนื่อย ฉันต้องโทรหาตำรวจและบอกเขาเกี่ยวกับแม่ จากนั้นฉันต้องคุยกับเด็กๆ มันยากมากสำหรับฉัน ตอนนี้ไม่มีคำถามอยู่ในหัวฉันแล้ว ตอนนี้ฉันรู้ทุกอย่างแล้ว ไม่มีอะไรที่น่ากลัว ไม่ ดุนแคน ฉันไม่ทิ้งคุณ
เด็กๆจำเป็นต้องมีคุณ เขาพูด คุณรู้ แต่ฉันจำเป็นต้องมีคุณ ฉันต้องการที่จะอยู่กับคุณ แต่เราสามารถมีความสุขได้แล้วใช่ไหมหลังจากนี้
แน่นอน เรามี ฉันบอกเขา ฉันจะทำให้ดีกว่าตอนนี้เพื่อพวกเราทุกคน

เขากอดฉัน เขาจูบฉัน และฉันก็พบบ้านใหม่ในอ้อมกอดของแขนของเขา

วันพุธที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558

Learning log week 9

Learning log week 9
(ในห้องเรียน)
จากการเรียนรู้ในห้องเรียน วันที่ 22 ตุลาคม 2558ได้ศึกษาเกี่ยวกับ การลดรูปของ Adverb clause ซึ่ง Adverb clause คือ อนุประโยคย่อยที่ทำหน้าที่ขยายกริยา ขยายคุณศัพท์และขยายกริยาวิเศษณ์ในประโยคหลัก Adverb clause มีด้วยกันทั้งหมด 9 ประเภทและ Adverb clause สามารถนำมาลดรูปได้ให้อยู่ในรูปของ Phraseซึ่ง จากการเรียนรู้ในห้องเรียนวันนี้ได้เรียนรู้เกี่ยวกับการลดรูปของ Adverb clause of timeซึ่ง Adverb clause of time มักจะมีคำเชื่อมอยู่ข้างหน้า เช่น  After, Before, Once, Until, When, While, As soon as, Since  การลดรูปประเภทนี้สามารถทำได้หลายวิธีด้วยวิธีการ ดังนี้  1) ลดรูปได้เมื่อประธานของ adverb clause และ main clause  เป็นตัวเดียวกัน   2) ใช้ present participial phrase (V-ing) ในกรณีที่ประธานเป็นผู้กระทำกริยา  3) ใช้ past participial phrase (V-ed) ในกรณีที่ประธานเป็นผู้ได้รับผลของการกระทำ  
ประเภทแรกสามารถลดรูปได้ถ้าหากประธานใน ประโยคหลักและประธานในอนุประโยคเป็นตัวเดียวกัน เช่น
- The seed is sown before it is watered.   =   The seed is sown before being watered.
- While he was crossing the street, he met his old friend. =  While crossing the street, he met his old friend.
- The water becomes hot after it heated. = The water becomes hot after being heated.
จะเห็นได้ว่าในรูปแบบนี้หากประธานเป็นตัวเดียวกันทั้งใน main clause และadverb clause เราจะลดรูปประธานใน adverb clause และตัด verb to be ออก จากนั้นเราก็ดูว่าประธานตัวนั้นเป็นผู้กระทำหรือประธานเป็นผู้ถูกกระทำ หากประธานตัวนั้นเป็นผู้กระทำ เราจะใช้ present participle (v-ing) หรือประธานเป็นผู้ถูกกระทำเราจะใช้ past participle (v-ed)
                ต่อไปคือหากประธานไม่ได้ชี้เฉพาะเจาะจงเราสามารถที่จะลดรูปประโยคนั้นได้เช่นกัน เช่น
-When a nurse observes the patient, the ease and difficulty of breathing are noted = When observing  the patient, the ease and difficulty of breathing are noted.
Before you take a bedpan to a patient, it should be clean. =  Before taking a bedpan to a patient, it should be clean.
แต่ถ้าหากว่าประธานตัวนั้นระบุมาเฉพาะเจาะจงว่าเป็นใครและไม่ใช่คนเดียวกันทั้งใน main clause และadverb clause ไมสามารถลดรูปได้ เช่น  After John comes, Mary left.,  Before he return from work, his wife cooked dinner. , When the sun radiates heat, sea water evaporates.
                หากการกระทำเกิดขึ้น ณ ตอนนั้นและการกระทำนั้นเสร็จสิ้นลงไปแล้วไม่สามารถลดรูปได้ เช่น He has lived here since he was born.
ถ้าประธานใน Adverb clause เป็นคำนาม และประธานใน main clause เป็นคำสรรพนามประธานทั้งสองตัวนั้นจะต้องสลับตำแหน่งกันก่อนจึงจะลดได้และลดประธานในmain clause เช่น After water is heated, it becomes hot. เมื่อสลับที่แล้วจะได้เช่นนี้  After it is heated, water becomes hot. เมื่อสลับที่แล้วสามารถลดรุปได้เลย After being heated, water becomes hot
                การลดรูปของ Adverb of time มี 4 ประเภทด้วย คือ ขึ้นต้นด้วยคำว่า After, Before หรือ Since มีกฎการลดได้ดังนี้ 1. ละประธานใน Adverb clause ที่เป็นตัวเดียวกันกับใน main clause   2. ละ กริยาช่วยทั้งหมดใน Adverb clauseและเปลี่ยนกริยาเป็น V-ing เมื่อกริยาใน adverb clause เป็นผู้กระทำ แต่ถ้ากริยาใน adveb clause เป็น present หรือ past perfect tense กริยาช่วยที่เป็น have/has/ had เปลี่ยนเป็น having และตามด้วย past participle และถ้ากริยาใน adverb clause ประธานเป็นผู้ถูกกระทำจะเปลี่ยนเป็น Being + past participle 3. สรุปว่าคำที่ขึ้นต้นด้วย After, Before, Since ปกติจะลดรูปได้และจะเริ่มต้นด้วย V- ing หรือไม่นั้นขึ้นอยู่ว่าประธานเป็นผู้กระทำหรือผู้ถูกกระทำ
 ตัวอย่างเช่น   After he finished high school, he continued his studies for bachelor degree.= After finishing high school, he continued his studies for bachelor degree., After he had   finished  high school, he continued his studies for bachelor degree.=   After having  finished  high school, he continued his studies for bachelor degree., After the nurse has applied soap to her hand, she was them. = After having applied soap to her hands, the nurse washes them. = After applying soap to her hands, the nurse was them.
                ข้อควรระมัดระวัง  1. After, Before, Since สามารถตามได้เพียง V-ing ทั้ง ประธานเป็นผู้กระทำและประธานเป็นผู้ถูกกระทำ และไม่สามารถตามด้วย  V-ed เหมือนกับข้างต้นได้ เช่น The seed is sown before it is watered.   =   The seed is sown before being watered. She has not  work since she left school. =  She has not  worked since she leaving school. 2. สามารถใช้ prior to แทนที่ before ในการลดรูปได้ เช่น  Before the seedling manufactures food for itself, it uses up the food stored in the seed. = Before/ Prior to manufacturing food for itself, the seedling uses up the food stored in the seed.
                ซึ่งจากการศึกษาก็พบได้ว่าการลดรูปของ Adverb clause of time สามารถทำได้หลายรูปแบบซึ่งขึ้นอยู่กับว่าประธานทั้งใน main clause และใน adverb clause เป็นตัวเดียวกันและสามารถลดรูปได้เป็น Present participle ในกรณีที่ประธานเป็นผู้กระทำกริยาและ สามารถลดรูปเป็น Past participle ได้ในกรณีประธานเป็นผู้ถูกกระทำ ซึ่งก่อนจะลดจะต้องตัด กริยาช่วยใน Adverb clause ออกก่อนแล้วจึงลดรูปได้ดังที่กล่าวมา ซึ่งหากเราเข้าใจแล้วเราสามารถนำมาใช้กับการแปลได้คือเราสามารถรู้ว่าประโยคที่ลดรูปมาแล้วนั้นรูปเต็มของประโยคเป็นอย่างไร หากเข้าใจเราก็จะสามารถแปลได้เข้าใจและรู้เรื่องมากยิ่งขึ้น




Learning log บ่าย 30

Learning log  บ่าย 30
                สำหรับในช่วงบ่ายของวันที่ 30 ตุลาคม ซึ่ง ผศ.ดร. ศิตา เยี่ยมขันติถาวร เป็นวิทยากรในการดำเนินกิจกรรมอีกครั้งหนึ่ง จะเห็นได้ว่าในการเรียนในยุคปัจจุบันนี้เราสามารถที่จะให้ผู้เรียนได้เรียนรู้สิ่งต่างๆจากสื่อการเรียนรู้มากมาย ไม่ว่าจะเป็นอินเตอร์เน็ต โทรทัศน์ หนังสือนอกเวลา เป็นต้น ซึ่งสามารถที่จะนำมาปรับใช้ให้กับชั้นเรียนของเราได้และอีกกิจกรรมหนึ่งซึ่งสามารถที่จะดึงดูดความสนใจของผู้เรียนได้เป็นอย่างดีนั่นก็คือการเล่นเกมส์ ซึ่งวิทยากรก็ได้ใช้กิจกรรมเหล่านี้ด้วยเช่นกันในการอบรม
                กิจกรรมแรกในการอบรมวิทยากรได้ให้ชมรายการ กด Like วันทีน และรายการ Hello English ซึ่งวิทยากรได้เป็นพิธีกรในทั้งสองรายการ ทั้งสองรายการนี้จะเดินทางไปสถานที่ต่างๆและมีการสอนคำศัพท์ การออกเสียงคำศัพท์ และมีการยกตัวอย่างประโยคประกอบเพื่อให้เห็นได้ชัดและเข้าใจมากยิ่งขึ้น
                หลังจากนั้นวิทยากร ได้จัดกิจกรรมการเล่นเกมส์ให้แก่ผู้เข้าร่วมอบรม ชื่อเกมส์ว่า Tic tac Toe โดยให้ผู้เข้าร่วมการพูดอบรมจับคู่กันและร้องเพลงพร้อมกันพร้อมทั้งเต้นประกอบ ซึ่งมีเนื้อเพลงว่า  left and the left. Right and the right. Forward and backward. And tic tac toe. จากนั้นคนที่แพ้ก็ต่อแถวคนที่ชนะไปเรื่อยๆจนเหลือผู้ชนะเพียงคนเดียว เกมส์นี้จะเป็นการเรียนรู้เกี่ยวกับคำศัพท์ได้ดีมาก เพราะมีการพูดคำศัพท์แต่ละคำซ้ำๆ
                นอกจากนั้นยังมีการเล่านิทานประกอบไปกับการเล่นเกมส์ โดยให้ผู้เข้าอบรมทุกคนส่งลูกบอลต่อไปเรื่อยๆถ้าลูกบอลไปตกที่ใครคนนั้นจะต้องออกมาเล่านิทาน หลังจากนั้นให้แบ่งกลุ่มและให้แต่ละกลุ่มวาดรูปนิทานที่ตนได้ออกไปเล่า โดยการให้สรุปเรื่องราวทั้งหมดให้ได้เพียง 3 ประโยคเท่านั้น การสอนโดยการใช้การเล่านิทาน ทำให้ผู้เรียนได้ฝึกใช้ความคิดสร้างสรรค์และฝึกทักษะการพูดอีกด้วย

                ซึ่งจากการเข้าอบรมในช่วงบ่ายของวันนี้ได้รับความสนุกสนานอย่างมากเพราะเป็นการบรรยายโดยการให้ผู้เข้าอบรมได้ร่วมทำกิจกรรมและเป็นการผ่อนคลายจะเห็นได้ว่าวิทยาใช้กิจกรรมต่างๆเป็นตัวการดำเนินการเรียนรู้ไม่ว่าจะเป็นการเปิดวีดีโอให้รับชม การเล่นเกมส์หรือการทำกิจกรรมต่างๆซึ่งจะทำให้ผู้เข้าร่วมอบรมรู้สึกสนุกสนานและไม่เบื่อกับการอบรม เราสามารถที่จะนำวิธีการเหล่านนี้มาปรับประยุกต์ใช้ให้กับผู้เรียนได้เพื่อให้ผู้เรียนได้เกิดการเรียนรู้ที่ดีและรู้สึกเป็นบวกกับวิชาที่จะเรียน

Learning log

Learning log
(นอกห้องเรียน เช้า)
ในวันที่ 30 ตุลาคม พ.ศ. 2558 ได้เข้าร่วมอบรมเป็นวันที่สอง ซึ่งการอบรมในช่วงเช้าของวันนี้ได้รับการอบรมจากท่านวิทยากร ผศ.ดร. ศิตา เยี่ยมขันติถาวร อีกวันหนึ่งสำหรับกิจกรรมการอบรมวันนี้ท่านวิทยากรได้บรรยายเกี่ยวกับ วิธีการสอนภาษาอังกฤษในศตวรรษที่ 21 ซึ่งมีวิธีการสอนมากมายที่ท่านวิทยากรได้กล่าวถึงตั้งแต่การเรียนภาษาในอดีต ว่าในอดีตจะเป็นการเรียนภาษาแบบท่องจำ วิธีการสอนแบบต่างๆมีดังนี้ 
 วิธีสอนแบบไวยากรณ์และการแปล (The Grammar – Translation Method ) เป็นการสอนที่เน้นแต่การเรียนไวยากรณ์และการแปล เพื่อให้ผู้เรียนสามารถอ่านตำราได้ และมีการใช้วิธีสอนแบบนี้ในการสอนภาษาอังกฤษโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อให้ผู้เรียนอ่านได้เข้าใจ วิธีสอนแบบถัดไปคือ วิธีสอนแบบตรง มีจุดประสงค์เพื่อให้ผู้เรียนใช้ภาษาเพื่อการสื่อสารได้  ถัดไปคือ วิธีสอนแบบฟัง- พูด (The Audio – Lingual Method) การสอนภาษาควรเริ่มจากการฟัง พูด ซึ่งเป็นพื้นฐานไปสู่การอ่านและการเขียน จึงมีการเรียนรู้เกี่ยวกับวัฒนธรรมของเจ้าของภาษาซึ่งเริ่มต้นด้วยการพูด
ถัดไปวิธีสอนแบบเงียบ (The silent Way) วิธีสอนแบบนี้เป็นการเน้นความรู้ความเข้าใจเน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ ผู้เรียนเป็นผู้ที่มีบทบาทส่วนผู้สอนเป็นผู้ช่วยเหลือให้ผู้เรียนได้เรียนรู้จากสิ่งแวดล้อม ถัดไปวิธีสอนแนวธรรมชาติ ( The Natural Approach ) เป็นการพัฒนาทักษะทางภาษาเพื่อการสื่อสารกับเจ้าของภาษาโดยที่ยังคงให้ความสำคัญของความถูกต้องในการใช้ไวยากรณ์ ถัดไป วิธีการสอนแบบชักชวน ( Suggestopedia ) เพื่อให้ผู้เรียนผ่อนคลายและให้ผู้เรียนพูดเมื่อผู้เรียนพร้อม
ถัดไปคือวิธีสอนแบบตอบสนองด้วยท่าทาง มุ่งพัฒนาความเข้าใจในการฟังในช่วงต้นของการเรียนผู้เรียนแสดงท่าทางใช้คำสั่งเป็นหลักในการสอน ถัดไปการเรียนรู้แบบร่วมมือ ( Cooperative Learning) ให้ผู้เรียนได้เรียนรู้แบบกลุ่มย่อยๆ ถัดไปการเรียนรู้แบบเน้นภาระงาน (Task – Based Learning) การเรียนรู้จากการทำโครงงาน (Project – Based Learning )การทำงานด้วยตนเอง แนวการสอนแบบกำหนดสถานการณ์ แนวการสอนภาษาเพื่อการสื่อสาร เริ่มจากการฟังไปสู่การพูด การอ่านจับใจความสำคัญ ทำความเข้าใจ จดจำ แล้วนำสิ่งที่เรียนรู้ไปใช้ ถัดไปการสอนที่เน้นสาระการเรียนรู้ และสุดท้ายคือการจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการ
เรื่องถัดไปที่ได้รับการฟังการบรรยายเป็นเรื่องเกี่ยวกับการศึกษาในศตวรรษที่ 21 สำหรับการจัดการเรียนการสอนในห้องเรียน ซึ่งในการเรียนการสอนในยุคนี้จะต้องเป็นการเรียนการสอนแบบ ห้องเรียนกลับทางคือแต่เดิมครูผู้สอนให้การบ้านนักเรียนไปทำที่บ้านและในทางกลับกันคือ นำการบ้านนั้นมาทำในชั้นเรียนเพราะบางครั้งเวลาที่นักเรียนทำการบ้านและเกิดข้อติดขัดและเวลานั้นเป็นเวลาที่นักเรียนต้องการครูเพื่อมาช่วยชี้แจง ส่วนเนื้อหาในการบรรยายนั้นเป็นสิ่งที่ผู้เรียนสามารถที่จะค้นหาและศีกษาด้วยตนเองได้ การศึกษาด้วยวิธีนี้จะช่วยให้นักเรียนเรียนรู้ได้เร็วขึ้น เพื่อเหลือเวลาให้กับเด็กโดยเฉพาะทักษะการคิดวิเคราะห์

ซึ่งจากการอบรมในช่วงเช้าของวันนี้ได้รับความรู้มากมายเกี่ยวกับวิธีการจัดการเรียนการสอนในแบบต่างๆแต่ในชั้นเรียนของเราส่วนใหญ่การจัดการเรียนการสอนแบบห้องเรียนกลับด้านยังเห็นได้น้อยเพราะส่วนใหญ่แล้วเราจะคุ้นเคยกับการเรียนการสอนแบบที่ครูเป็นผู้บรรยายเนื้อหาและสั่งงานให้นักเรียนไปทำแต่ไม่ถามถึงปัญหาในการทำงานของผู้เรียนว่าสามารถที่จะทำได้หรือเปล่าเพราะเหตุนี้การเรียนการสอนของคนไทยจึงยังด้อยและมีการพัฒนาที่ช้ากว่าประเทศอื่นๆ

Learning log

Learning log บ่าย
ในวันที่ 29 ตุลาคม ช่วงบ่ายได้เข้าฟังอบรมต่อกับ ผศ. ดร. ศิตา เยี่ยมขันติถาวร ได้อบรมเกี่ยวกับเรื่องการใช้ภาษาของคนในยุคปัจจุบัน เช่นการพูดทับศัพท์ของคนในปัจจุบัน มักจะใช้คำศัพท์ภาษาไทยทับศัพท์ภาษาอังกฤษ เช่น คำว่า ชิล ชิล chill chill, เอ้าท์ out, โอเวอร์ over, แจม jam, แบ็ค back, นอย noy ซึ่งวัยรุ่นไทยมักจะใช้คำเหล่านี้ในการพูดคุยสื่อสารกันโดยทั่วไปซึ่งในภาษาอังกฤษจริงๆไม่ได้มีหรือใช้คำเหล่านนี้
จากกนั้นท่านก็ได้ให้หาคำศัพท์ภายในห้องอบรมตั้งแต่ อักษรตัวแรกคือ A-Z ซึ่งผู้เข้าร่วมอบรมสามารถจะตอบคำศัพท์ที่มีอยู่ในห้องได้ทุกตัวซึ่งเราจะเห็นได้ว่าการเรียนรู้คำศัพท์นั้นเป็นสิ่งที่จำเป็นและง่ายต่อการที่จะศึกษามากเพราะไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหนหรือส่วนไหนเราก็สามารถที่ศึกษาคำศัพท์จากสิ่งที่อยู่รอบตัวได้ตลอดเวลา จากนั้นก็ได้เล่นเกมส์เกี่ยวกับการค้นหาคำคัพท์คือ ซึ่งผู้ที่ได้คำศัพท์มากที่สุดจะได้รับของรางวัล
เรื่องต่อไปคือสอนเกี่ยวกับการออกเสียงซึ่งการออกเสียงเป็นปัญหาทีสำคัญมากของคนไทยเพราะเมื่อสื่อสารออกไปแล้วไม่สามารถทำให้ชาวต่างชาติเข้าใจได้โดยเฉพาะคนไทยส่วนใหญ่มักจะขาดเสียงพยัญชนะท้ายกันจึงทำให้การสื่อสารไม่รู้เรื่อง วิทยากรสอนให้ออกเสียงพยัญชนะและเสียงสระที่ถูกต้องและสอนเกี่ยวกับอวัยวะเกี่ยวกับการออกเสียงว่าเสียงสามารถที่จะออกมาได้นั้นจะต้องผ่านอวัยวะใดมาบ้าง
จากนั้นวิทยากรก็ได้แนะนำการสอนเกี่ยวกับกับ Role play ว่าคือการแสดงบทบาทสมมุติของผู้เรียนซึ่งผู้สอนทำหน้าที่แค่อย่างเดียวคือ ชมการแสดงบทบาทสมมุติของผู้เรียนโดยการให้ผู้เรียนแสดงในสิ่งที่ตนเคยพบเจอมาถ่ายทอดให้ซึ่งการจัดการเรียนการสอนแบบนี้จะเป็นการกระตุ้นให้ผู้เรียนเกิดการเรียนรู้ได้ด้วยตนเองและเป็นการกระตุ้นความสนใจของผู้เรียนให้ผู้เรียนด้วย
 ซึ่งจากการเข้าอบรมในวันนี้ได้รับความรู้มากมายไม่ว่าจะเป็น การใช้คำศัพท์การค้นหาคำศัพท์ทักษะการออกเสียงและอวัยวะเกี่ยวกับการออกเสียงของมนุษย์และการเล่นเกมส์เพื่อเป็นการเรียกความสนใจให้กับผู้เรียนและเป็นการเสริมแรงให้กับผู้เรียนโดยการมอบของรางวัลเพื่อให้ผู้เรียนรู้สึกอยากที่จะเรียนรู้มากที่สุดและบทบาทของผู้เรียนและผู้สอนในยุคปัจจุบันว่าผู้สอนจะต้องมีบทบาทอย่างไรและผู้เรียนจะต้องค้นคว้าค้นหาด้วยตนเองให้มากที่สุดและนำมาแลกเปลี่ยนกับเพื่อเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ของการเรียนในปัจจุบัน


                

Learning log week 13 เช้า

Learning log week 13  เช้า

ในวันที่ 29 ตุลาคม พ.ศ. 2558 ดิฉันได้เข้าอบรมเชิงปฏิบัติการเทคนิคการสอนภาษาอังกฤษแบบบูรณาการทักษะ ซึ่งขั้นตอนแรกตั้งแต่เริ่มเข้าอบรมคือ ต้องลงทะเบียนเพื่อเข้าอบรมและเมื่อถึงเวลาก็ได้มีพิธีเปิดการอบรมโดย ดร. สุจินต์ หนูแก้ว กล่าวรายงาน และท่านอธิการบดีมหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราชกล่าวเปิดงานและต้อนรับวิทยากร และในการอบรมครั้งนี้มีวิทยากรคนสำคัญคือ ผศ.ดร. ประกาศิต สิทธิ์ธิติกุล นายกสามคมครูสอนภาษาอังกฤษแห่งประเทศไทย ได้เข้าร่วมโดยการเป็นวิทยากรครั้งนี้ด้วย
ซึ่งในช่วงเช้าตั้งแต่เวลา 09.15-10.15 น. ได้รับฟังการเสวนาเกี่ยวกับเรื่องวิชาการงานวิจัย หัวข้อ Beyond  Language Learning โดยมีผู้ร่วมเสวานาคือ  ดร. สุจินต์ หนูแก้ว , อาจารย์สุนทร บุญแก้ว อาจารย์จากมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ และผศ.ดร. ประกาศิต สิทธิ์ธิติกุล เป็นผู้ดำเนินรายการ ในการเสวนาได้กล่าวเกี่ยวกับการศึกษาในปัจจุบันว่าทุกวันนี้การศึกษาจะเน้นทักษะต่างๆอย่างเห็นได้ชัดซึ่ง ผศ.ดร. ประกาศิต สิทธิ์ธิติกุล ได้พูดถึงทักษะการเรียนรู้สิ่งต่างๆที่ใช้ในปัจจุบันนี้ว่าเป็น 5C ซึ่งได้แก่ 1. Communication ทักษะที่ต้องใช้ในกาเรียนรู้คือการสื่อสาร  2. Cultural การเรียนรู้เกี่ยวกับวัฒนธรรมของชาติต่างๆ   3. Connection  มีการเชื่อมต่อกับบุคคลต่างๆ  4.Comparison มีการเปรียบเทียบในการเรียนรู้ และทักษะที่  5.  คือ Community  ทักษะเหล่านนี้  ผศ.ดร. ประกาศิต สิทธิ์ธิติกุล ได้กล่าวว่าครูในศรรตวรรษที่ 21 จะต้องมี
แต่ ดร. สุจินต์ หนูแก้ว ได้เสนอแนวความคิดว่าจากการทำงานวิจัยของตนเองซึ่งท่านได้ทำงานวิจัยเกี่ยวกับทักษะการคิดและท่านได้กล่าวว่าคุณลักษณะที่คนในยุคศตวรรษที่ 21 จะต้องมีไม่ใช่เพียง 5C แต่ต้องมีด้วยกันถึง 7C ความสามารถพื้นฐาน ประกอบด้วย การอ่านการเขียนและการคิดคำนวณซึ่งทักษะการคิด นั้นเป็นทักษะที่สำคัญมากที่สุด ทักษะ 7C ประกอบด้วย  Critical Thinking and Problem Solving (ทักษะด้านการคิดอย่างมีวิจารณญาณ และทักษะในการแก้ปัญหา, Creativity and Innovation (ทักษะด้านการสร้างสรรค์ และนวัตกรรม), Cross-cultural Understanding (ทักษะด้านความเข้าใจความต่างวัฒนธรรม ต่างกระบวนทัศน์), Collaboration, Teamwork and Leadership (ทักษะด้านความร่วมมือ การทำงานเป็นทีม และภาวะผู้นำ), Communications, Information, and Media Literacy (ทักษะด้านการสื่อสารสารสนเทศ และรู้เท่าทันสื่อ), Computing and ICT Literacy (ทักษะด้านคอมพิวเตอร์ และเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร, Career and Learning Skills (ทักษะอาชีพ และทักษะการเรียนรู้)  
และอาจารย์สุนทร บุญแก้ว อาจารย์จากมหาวิทยาลับวลัยลักษณ์ ได้มีการแลกเปลี่ยนความรู้เกี่ยวกับการเรียนของมหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์ของสาขาการท่องเที่ยวซึ่งผู้เรียนแต่ละคนจะต้องไปศึกษาดูงานที่ต่างประเทศ 3 เดือนเพื่อให้ผู้เรียนได้เรียนรู้ในสถานการณ์ที่เป็นจริงซึ่งให้ผู้เรียนได้ใช้ชีวิตในต่างประเทศด้วยตนเองซึ่งเมื่อกลับมาก็พบว่าการศึกษาแบบนี้ช่วยส่งผลที่ดีให้กับผู้เรียนและผู้เรียนแต่ละคนก็จะสนใจการเรียนรู้แบบนี้มาก และการสอนของอาจารย์สุนทร บุญแก้ว อาจารย์จะใช้วิธีการสอนที่นำสิ่งของจากท้องถิ่นนำมาประยุกต์ใช้ในการเรียนการสอนเพื่อสอนให้ผู้เรียนได้เรียนรู้ถึงสิ่งของที่มีอยู่ในท้องถิ่นและนำสิ่งเหล่านนั้นมาประยุกต์ใช้เข้ากับห้องเรียนได้
ในและเวลา 10.30 น. ได้อบรมเกี่ยวกับเรื่องภาษาเพื่อการสื่อสาร โดยผศ.ดร. ศิตาเยี่ยมขันติถาวรเป็นวิทยาในการอบรม ซึ่งท่านได้สอนเกี่ยวกับการการใช้ภาษาซึ่งในปัจจุบันนี้ภาษาที่เป็นภาษากลางที่ใช้ในการสื่อสารคือภาษาอังกฤษ แต่จะเห็นได้ว่าภาษาที่คนใช้มากที่สุดในโลกไม่ใช่ภาษาอังกฤษแต่เป็นภาษา Mandarin แต่ทำไมภาษาอังกฤษถึงได้เป็นภาษากลางของโลกนั่นก็เพราะว่า ในอินเตอร์ภาษาที่ใช้คือภาษาอังกฤษเพราะเหตุนี้ภาษาอังกฤษจึงถือเป็นภาษากลางของโลกและท่านวิทยากรได้พูดเกี่ยวกับที่มาของคำศัพท์แต่ละคำว่า คำศัพท์ทุกคำล้วนแต่มีที่มาทั้งสิ้น
ซึ่งจากการการเข้าอบรมในช่วงเช้าของวันนี้ได้รับความรู้เกี่ยวกับการใช้ชีวิตของคนในยุคศตวรรษที่ 21 ว่าจะมีทักษะใดบ้างเพื่อที่จะได้ก้าวได้ตามทันโลกการเรียนรู้ซึ่งทักษะต่างๆไม่ว่าจะเป็น 5C หรือ 7Cก็ล้วนแต่เป็นที่ทักษะที่ช่วยพัฒนาการเรียนรู้ของตัวผู้เรียนและมีวิธีการที่จะนำสิ่งของท้องถิ่นมาปรับใช้เข้ากับการเรียนรู้ของ อาจารย์สุนทร บุญแก้ว กับการเรียนรู้แบบนี้ดิฉันคิดว่าเป็นการถ่ายทอดสิ่งของที่มีให้ผู้เรียนได้เรียนรู้เพิ่มเติมนอกเหนือจากการเรียนในตำราเพื่อเป็นทักษะการใช้ชีวิต ซึ่งการเรียนรู้ต่างๆนั้นเพื่อนำทักษะที่ได้รับนั้นมาปรับใช้กับตัวของตนเองเพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุด